Sa Araw ng Fitting ng Wedding Gown, 99 na Larawan ang Kinunan—Pero Lahat ay Kapatid Ko at Nobyo Ko; Doon Ko Naintindihan na Hindi Ako ang Nawawala, Sila ang Dapat Kong Iwan**
Sa sandaling iyon, hindi ako sumigaw.
Hindi ako umiyak.
Parang may biglang tumigil sa loob ko—hindi dahil sa sakit, kundi dahil sa malinaw na katotohanan.
“Kung ganyan ka kakitid mag-isip,” ulit ni Marco, “baka nga si Leanne na lang dapat ang pinakasalan ko.”
Tahimik ang buong kwarto.
Si Leanne, umiiyak pa rin, pero ngayon ay nakatingin na sa akin na parang siya ang biktima.
Si Marco, naghihintay ng reaksyon ko.
Parang inaasahan nilang magmamakaawa ako.
Pero hindi na gumalaw ang mga paa ko.
Sa halip, dahan-dahan kong inilagay ang susi ng apartment sa mesa.
“Hindi na kailangan,” sabi ko.
Napakunot ang noo ni Marco.
“Ano?”
“Hindi mo na kailangang pumili,” dagdag ko.
Tumingin ako kay Leanne.
“Dahil matagal na pala kayong nagdedesisyon nang hindi ako kasama.”
Sandaling natahimik ang lahat.
“Leanne,” sabi ko, “simula bata tayo, palagi kitang inuuna. Birthday mo, sayo ang cake. Gusto mo ng damit, ibinibigay ko. Gusto mo ng atensyon, binibigay ko kahit ako ang nawawala.”
Huminga ako nang malalim.
“Akala ko pamilya iyon.”
Tumulo ang luha ni Leanne, pero hindi na ako natinag.
Lumingon ako kay Marco.
“At ikaw… akala ko ikaw yung taong pipili sa akin kahit hindi ako palaging pinakamaliwanag sa kwarto.”
Tahimik siya.
Hindi siya sumagot.
Iyon ang masakit—hindi ang salita, kundi ang kawalan nito.
Lumapit ako sa closet.
Dahan-dahan kong kinuha ang wedding gown sa garment bag.
Ang ivory dress na pinaghirapan kong hanapin, pinili, pinatahi.
Ibinaba ko ito sa sofa.
“Sayang,” sabi ko mahina.
Hindi nila alam kung ano ang ibig sabihin noon.
Hindi ko rin sinabi.
Kinuha ko ang bag ko.
“Where are you going?” tanong ni Marco, sa wakas may boses na.
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi sa kasal natin.”
“Hindi rin sa relasyon na matagal na palang hindi ako ang bride.”
Naglakad ako papunta sa pinto.
Sa likod ko, narinig ko si Leanne.
“Ate, please… hindi ko sinasadya…”
Huminto ako sandali.
Hindi ako lumingon.
“Hindi mo kailangang sinasadya,” sabi ko.
“Dahil sanay ka nang ikaw ang pinipili.”
Pagbukas ko ng pinto, bumagsak ang malamig na hangin sa mukha ko.
At sa unang pagkakataon, hindi ako natakot na mawala.
Dahil sa wakas, alam ko na:

Hindi ako ang nawawala.
Sila ang matagal nang hindi marunong magmahal ng tama.
Isinara ko ang pinto.
Hindi na ako lumingon.
Aku melangkah keluar dari gedung butik gaun pengantin tanpa menoleh lagi. Di bawah rintik hujan kota yang dingin, aku merasakan sebuah kebebasan yang aneh. Selama bertahun-tahun, aku selalu mengalah demi Leanne. Aku selalu memaafkan ketidakpekaan Marco. Hari ini, 99 foto di ponsel itu bukan lagi bukti pengkhianatan, melainkan kunci jawaban yang membebaskanku dari pernikahan yang akan menjadi neraka.
Aku segera memesan taksi. Di dalam mobil, hal pertama yang kulakukan adalah menghubungi pihak wedding organizer, katering, dan gedung pertemuan.
“Halo, saya ingin membatalkan seluruh rangkaian pernikahan atas nama saya dan Marco,” kataku dengan suara yang sangat tenang. Ada biaya penalti yang besar, tetapi kehilangan uang jauh lebih baik daripada kehilangan harga diri seumur hidup.
Setelah itu, aku memblokir nomor Marco dan Leanne. Aku tidak ingin mendengar pembenaran apa pun. Aku tidak butuh air mata palsu mereka.
Satu minggu kemudian.
Aku sudah memindahkan seluruh barang-barangku dari apartment yang dulu kusewa bersama Marco. Aku menyewa sebuah tempat baru yang lebih kecil, tetapi dipenuhi cahaya matahari—tempat yang sepenuhnya mencerminkan diriku, bukan lagi tempat di mana aku menjadi bayangan orang lain.
Sore itu, ibuku menelepon. Suaranya terdengar panik dan marah.
“Apa yang kamu lakukan?! Leanne menangis semalaman karena kamu membatalkan pernikahan! Marco juga frustrasi! Kenapa kamu begitu egois hanya karena masalah foto?” cecar ibuku, selalu membela adik kesayangannya.
Aku menarik napas panjang. “Ibu, jika Ibu ingin melihat pernikahan tetap berjalan, suruh saja Leanne yang memakai gaun pengantin itu. Lagi pula, sejak awal, dialah yang bertingkah seperti pengantin wanitanya. Selamat tinggal, Bu.”
Aku menutup telepon sebelum ibuku sempat berteriak lagi. Untuk pertama kalinya, aku berani memutus rantai tuntutan keluarga yang beracun.
Satu bulan berlalu.
Aku tidak pernah tahu bagaimana nasib hubungan Marco dan Leanne setelah itu, dan sejujurnya, aku tidak peduli lagi. Apakah mereka bersama karena rasa bersalah, atau justru saling menyalahkan atas hancurnya pernikahan ini, itu bukan lagi urusanku.
Malam ini, aku duduk di sebuah kafe outdoor di daerah Bonifacio Global City, menikmati secangkir kopi hangat sendirian. Aku membuka galeri ponselku, melihat ruang penyimpanan yang kini bersih dari 99 foto menyakitkan itu. Sebagai gantinya, kini galeriku dipenuhi foto-foto perjalananku sendiri, senyumku yang lepas, dan pekerjaan baruku yang lebih baik.
Marco benar tentang satu hal: aku memang tidak se-berkilau Leanne yang selalu menuntut perhatian. Namun, aku menyadari bahwa aku tidak perlu menjadi yang paling terang di dalam ruangan yang salah. Aku hanya perlu menjadi diriku sendiri di tempat di mana aku dihargai.
Aku tidak kehilangan seorang kekasih, dan aku tidak kehilangan seorang adik. Sila ang nawalan (Merekalah yang kehilangan)—mereka kehilangan satu-satunya orang yang tulus mencintai mereka. Sambil menyesap kopiku, aku menatap langit malam yang bersih. Akhirnya, aku benar-benar pulang kepada diriku sendiri.