PINABANTAY LANG AKO SA PILA NG GROCERY, PAGBALIK KO AKO NA PALA ANG SINGLE

PINABANTAY LANG AKO SA PILA NG GROCERY, PAGBALIK KO AKO NA PALA ANG SINGLE

Habang nakapila kami sa cashier ng supermarket para magbayad, biglang hinawakan ng best friend kong si Nica ang braso ng boyfriend ko. “Ethan, may nakalimutan akong bilhin. Samahan mo muna ako sa dulo, please?”

Nang walang pag-aalinlangan, lumingon si Ethan sa akin. “Tin, dito ka lang sa pila. Huwag kang aalis para kapag bumalik kami, magbabayad na lang tayo.”

Tumango ako, hawak ang mabigat na basket. Pero umabot na sa akin ang cashier, lumipas ang kalahating oras, at natapos na ang mahabang pila—pero walang Ethan at Nica na bumalik.

Hiyang-hiya ako sa kawe-wave sa mga taong nasa likod ko na mauna na muna sila sa pagbabayad. Isa-isa ko silang pinagbibigyan habang panay ang sulyap ko sa entrance ng grocery. Sinubukan kong tawagan si Ethan. Walang sumasagot. Nag-text ako ng paulit-ulit. Lahat ng mensahe ko, parang itinapon lang sa kawalan. Walang reply. Walang “on the way na.”

Sa huli, wala akong nagawa kundi bayaran ang tatlong malalaking eco-bag na punong-puno ng mga paboritong tsitsirya at chocolate ni Nica. Binuhat ko ang mabibigat na bag mag-isa, naglakad sa ilalim ng umaambong na gabi, at umuwi sa apartment na ako mismo ang nagbabayad ng upa.

Pagkapasok ko sa pinto, bumungad sa akin ang malalakas na tawa mula sa sala.

Naka-on ang TV, nanonood sila ng Netflix. Si Nica, halos nakasandal na sa balikat ni Ethan habang magkadikit ang kanilang mga binti. Nang mabitawan ko ang mabibigat na grocery bag sa sahig at lumikha ito ng malakas na kalabog, doon pa lang ako napansin ni Ethan.

“Oh, andyan ka na pala? Bakit ngayon ka lang?” tanong niya, walang bakas ng pag-aalala.

Parang may nakabara sa aking lalamunan. “Kanina pa ako naghihintay sa inyo sa supermarket. Sabi mo bumalik kayo agad.”

“Ah, bigla kasing sumakit ang puson ni Nica, dinalaw bigla. Wala akong magawa kundi iuwi muna siya agad,” simpleng sagot ni Ethan, sabay turo sa hapag-kainan. “Nagtira kami ng pagkain para sa’yo dyan.”

Lumapit ako sa lamesa at binuksan ang kahon. May ilang pirasong lamig at bawas na chicken fillet at isang tirang burger na tuyung-tuyo na.

Biglang humapdi ang sikmura ko. May malalang ulcer ako dahil sa stress sa trabaho, at alam ni Ethan na hindi ako pwedeng magpalipas ng gutom.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. “Kung ganoon, bakit hindi mo man lang ako tinext? Kahit isang maikling chat lang, wala kang oras?”

Tiningnan ako ni Ethan na parang ako ang may kasalanan. Inilabas niya ang kanyang cellphone, at nang makitang may dose-dosenang missed calls at texts mula sa akin, saglit na nagbago ang mukha niya—pero hindi ito pagsisisi. Inis ang rumehistro sa kanyang mga mata.

“Naka-Do Not Disturb ang phone ko kaya hindi ko napansin. Sino ba namang mag-aakalang tatayo ka lang doon at maghihintay nang parang tanga? Hindi ko naman sa pinapagalitan ka, Tin, pero bakit ba ang kitid ng utak mo ngayon?”

Parang tanga.
Makipot ang utak.

Napatitig ako sa kanya. Pagkatapos ng tatlong taon naming relasyon, iyon ang maririnig ko.

Tumango ako. “Sige. Ako na ang may makitid na utak.”

Kinuha ko ang aking cellphone at binuksan ang Viber. Hinanap ko ang contact ng pinakamalaking kalaban ng kumpanya ni Ethan sa industriya—si Lucas, ang CEO ng Prime Holdings.

Isang buwan na ang nakakaraan nang alukin ako ni Lucas na lumipat sa kumpanya niya na may triple ng kasalukuyan kong sweldo, pero tinanggihan ko dahil gusto kong tulungan si Ethan sa nagsisimula pa lang niyang business.

Nag-type ako: “Sir Lucas, valid pa ba ang offer niyo para sa akin?”

Hindi lumipas ang sampung segundo, nag-vibrate ang phone ko.
“Hindi mo lang alam kung gaano ko katagal hinintay ang mensaheng yan, Celestine. Kailan ka pwede magsimula?”

Itinabi ko ang aking cellphone. Kinuha ko ang tuyong burger at lamig na manok at itinapon ko ang mga ito sa basurahan.

Hinarap ko silang dalawa sa sofa. Masayang-masaya pa rin silang nag-uusap, halos magkadikit na ang mga mukha. Sa sarili kong apartment, pakiramdam ko ako ang sabit.

Sa loob ng tatlong taon naming relasyon ni Ethan, palagi niyang sinasabi na gusto niyang “i-preserve” ang aming kesucian bago ikasal. Kahit kailan, hindi siya natulog sa kuwarto ko. Akala ko noon, nakatagpo ako ng isang disenteng lalaki. Isang ginto sa modernong panahon.

Pero nang pilitin kong patuluyin si Nica sa apartment ko dahil “wala siyang matuluyan” tatlong buwan na ang nakakaraan, at nang tanggapin siya ni Ethan bilang assistant sa kumpanya niya… biglang nagbago ang mga prinsipyo ni Ethan. Halos gabi-gabi na siyang narito sa bahay ko.

Sabi niya noon: “Best friend mo siya, parang kapatid ko na rin. Alagaan natin siya.”

Ngayon, naging ugali na niyang hindi umuwi sa sarili niyang condo kapag weekend. At ang lalaking sikat sa pagiging “always available” sa kumpanya dahil 24/7 na bukas ang telepono para sa kliyente—nagawa nang mag-Do Not Disturb para lang hindi ko sila maabala habang naglalambingan sa sofa.

Pumasok ako sa kuwarto at kumuha ng malaking maleta. Sinimulan kong ilagay ang mga damit ko. Ang apartment na ito ay may kalahating taon pa na advance payment, at dahil pangalan ko ang nasa kontrata, ipapaubaya ko na lang sa kanila. Ayoko nang manatili rito kahit isang segundo.

Habang nag-eempake, muling sumumpong ang matinding sakit sa aking sikmura. Dahil sa sunod-sunod na puyat at pag-aalaga sa kumpanya ni Ethan, napabayaan ko ang aking kalusugan.

Lumabas ako para kumuha ng maligamgam na tubig. Nakita ko ang isang balot ng tinapay sa ibabaw ng counter—ang tanging pagkain na maaari kong kainin agad para kumalma ang sikmura ko. Pero bago ko pa ito mabuksan, sumulpot si Nica sa likod ko.

“Ah… Ate Tin, pwede bang huwag mo munang kainin yan?”

Napakunot ang noo ko. “Bakit?”

Tumingin si Nica kay Ethan na parang naiiyak. Agad namang lumapit si Ethan at hinablot ang tinapay mula sa kamay ko.

Tinuro ni Ethan ang cartoon character na naka-print sa packaging. “Limited edition ito, Tin. Paborito ito ni Nica at iyan na lang ang huling stock sa grocery. Siya nga, hindi niya makain-kain dahil iniingatan niya, tapos kakainin mo lang?”

Paborito ni Nica? Magkasama kami sa bahay pero hindi ko alam iyon. Paanong si Ethan ang mas nakakaalam?

“Sige,” sagot ko na lang. Ininom ko ang maligamgam na tubig at pumasok muli sa kuwarto.

Nakita ni Ethan ang pamumutla ko. Lumapit siya at hinawakan ang tiyan ko. “Sumasakit na naman ba ang ulcer mo?”

“Oo.”

Alam ni Ethan na madaling amuin ang ulcer ko. Konting subo lang ng tinapay, hihupa na ang sakit. Pero imbes na ibigay ang tinapay, ibinalik niya ito sa bag ni Nica at kinuha ang phone niya. “Anong gusto mong kainin? I-order kita sa Grab.”

Tumingin ako sa labas. Malakas na ang ulan. Sa ganitong panahon, aabutin ng mahigit isang oras bago makarating ang delivery rider.

“Huwag na,” sabi ko.

Kumuha ako ng payong at lumabas ng apartment sa gitna ng malakas na ulan. Naglakad ako papunta sa pinakamalapit na 7-Eleven. Nang magbayad ako para sa isang mainit na siopao, ngumiti sa akin ang kahera.

“Ate, libre ko na po itong siopao niyo. Pero pwede po magtanong? Paki-tanong naman po sa best friend niyo kung naghahanap pa ng interns ang kumpanya ng boyfriend niya.”

Napatigil ako sa pagsubo. “Boyfriend niya?”

Tumango ang kahera, puno ng inggit ang mga mata. “Opo! Yung matangkad at guwapong lalaki na kasama niya rito noong isang araw. Ang sweet nga po nila, magkahawak-kamay habang namimili ng limited edition na tinapay. Sabi nung lalaki, ‘Para sa baby ko lahat ng ito.’ Swerte naman po ng best friend niyo.”

Naramdaman ko ang malamig na hangin ng aircon ng convenience store na tila sumampal sa aking mukha.

“Ah,” bulong ko habang pinipigilan ang pagtulo ng aking luha. “Ngayon ko lang din nalaman.”

Kinaumagahan, pumasok ako sa opisina na may dalang makapal na dokumento para papirmahan kay Ethan. Sa pinaka-ibabaw nito, nakapatong ang aking resignation letter.

Isang tingin pa lang ni Ethan sa papel, nagbago na agad ang ekspresyon ng kanyang mukha. Naging madilim at galit.

“Tin, ilang beses ko bang sasabihin sa’yo na ayusin mo ang trabaho mo? Ang resignation letter, hindi basta-basta inilalagay sa ibabaw ng mga urgent documents! Tatlong taon ka na sa akin, pero parang wala ka pa ring natututunan!” sigaw niya.

Agad na hinawakan ni Nica ang balikat ni Ethan, naglalambing ang boses. “Kuya Ethan, huwag mo naman siyang sigawan. Natatakot si Ate Tin sa’yo, oh.”

Napatingin ako sa dating mesa ko. Ngayon, doon na nakaupo si Nica.

Sabi ni Ethan noong nakaraang buwan: “Tin, gusto kong matuto si Nica ng business natin. Dito muna siya sa tabi ko para maturuan ko nang maayos. Ikaw naman, lumipat ka muna sa labas.”

Tiniis ko ang lahat ng iyon dahil mahal ko siya. Pero ngayon, tapos na ako.

“Pasensya na, Ethan. Medyo napuyat kasi ako kagabi kaya hindi ko naisaayos,” kalmado kong sagot.

BLAG!

Malakas na hinampas ni Ethan ang kanyang lamesa dahilan para mayanig ang mga papeles. “Resignation? Nagbibiro ka ba, Tin? Dahil lang sa tinapay kagabi, magre-resign ka? Huwag mo nga akong ma-drama sa trabaho!”

BAHAGI 2: ANG HULING PIRMA AT ANG BAGONG PINUNO

“Hindi ito drama, Ethan,” ang boses ko ay kasing lamig ng hanging umihip sa labas ng gusali. “Iyan ay pormal at hindi mababagong desisyon. Simula sa minutong ito, hindi mo na ako empleyado.”

“Celestine!” sigaw ni Ethan, habang pilit na tumatayo mula sa kanyang marangyang silya—ang silyang ako mismo ang pumili at bumili gamit ang unang bonus ko. “Huwag mo akong madaan-daan sa ganyang tono! Sino sa tingin mo ang tatanggap sa’yo sa labas na may ganyang ugali? Kung hindi dahil sa akin at sa kumpanyang ito, wala ka sa posisyon mo ngayon!”

Isang tipid na ngiti ang isinagot ko sa kanya. “Salamat sa paalala, Ethan. Pero nakalimutan mo yata kung sino ang nagpuyat para sa pitong malalaking pitch natin noong nakaraang taon. Nakalimutan mo kung kaninong koneksyon ang ginamit para makuha ang tiwala ng mga suppliers mo ngayon. Kung sa tingin mo ay ikaw ang nag-angat sa akin… tingnan natin kung hanggang saan ang mararating ng kumpanya mo kung wala ako.”

“Ate Tin…” sumingit si Nica, ang kanyang boses ay puno ng mapagkunwaring pag-aalala habang humahawak sa braso ni Ethan. “Huwag ka namang ganyan kay Kuya Ethan. Nagpapakapagod siya para sa future niyo. Kung may mali man akong nagawa, handa naman akong umalis sa mesa mo—”

“Huwag kang umalis, Nica,” pagputol ko sa kanyang drama. “Saksakan mo ang mesang iyan. Bagay na bagay kayo ng bago mong ‘Kuya.’ Magsama kayo.”

Hindi ko na hinintay ang susunod na sigaw ni Ethan. Tumalikod ako, lumabas ng pinto, at tuluyang iniwan ang kumpanyang binuo ko gamit ang sarili kong dugo at pawis. Nang sumara ang glass door ng opisina, naramdaman ko ang unt-unting pagluwag ng aking dibdib. Ang sakit sa aking sikmura ay tila napalitan ng isang kakaibang lakas.

Pagbaba ko sa lobby, naghihintay na ang isang itim na mamahaling kotse. Bumukas ang bintana nito at lumabas ang nakangiting mukha ni Lucas, ang CEO ng Prime Holdings.

“Eksaktong sa oras, Celestine,” sabi ni Lucas habang pinagbubuksan ako ng pinto. “Handa ka na bang makita ang bago mong kaharian?”

“Higit pa sa handa, Sir Lucas,” sagot ko habang sumasakay.

BAHAGI 3: ANG PAGBAWI SA LAHAT

Lumipas ang dalawang linggo. Sa loob ng maikling panahon na iyon, ginamit ko ang lahat ng aking kaalaman at mga kliyenteng nagtitiwala sa aking pangalan. Ang Prime Holdings ay naglunsad ng isang agresibong marketing campaign na direktang tumama sa mga hawak na kliyente ng kumpanya ni Ethan. Dahil ako ang may hawak ng mga diskarte at disenyong nagpapanatili sa kanila roon, napakadali para sa akin na hilahin sila patungo sa bago kong kumpanya.

Isa-isang nagkansela ng kontrata ang mga malalaking brand kay Ethan.

Isang hapon, habang nag-e-enjoy ako sa isang mainit na sopas sa isang sikat na restaurant malapit sa aking bagong penthouse—na binili ko gamit ang aking sign-on bonus mula kay Lucas—biglang bumukas ang pinto at pumasok si Ethan.

Hulas ang kanyang buhok, gusot ang kanyang mamahaling polo, at halatang hindi nakatulog ng ilang araw. Sa likod niya ay si Nica, na umiiyak at wala na ang dating mapaglarong aura.

“Celestine!” patakbong lumapit sa akin si Ethan, ngunit bago pa siya makalapit sa lamesa ko, hinarangan siya ng dalawang security detail ng restaurant. “Tin, pakiusap! Mag-usap tayo!”

“May kailangan ba tayo, Mr. Suarez?” malamig kong tanong habang dahan-dahang ibinababa ang aking kutsara.

“Tin… binawi ng tatlong pinakamalaking kliyente ko ang mga kontrata nila ngayong linggo. Ang sabi nila, lumipat sila sa Prime Holdings dahil sa’yo,” nangangatog ang boses ni Ethan, tuluyan nang nawala ang kanyang yabang. “Nalulugi ang kumpanya ko, Tin. Hindi ko kayang bayaran ang mga utang sa supplier. Pakiusap, bumalik ka na. Alam kong nagtampo ka lang dahil kay Nica, pero isinusumpa ko, wala kaming ginagawang masama!”

“Wala?” Tiningnan ko si Nica na ngayon ay nakayuko at hindi makatingin sa akin nang diretso. “Yung limited edition na tinapay sa 7-Eleven, Ethan? Yung paghawak sa kamay habang sinasabing ‘Para sa baby ko lahat ng ito’ habang ako ay naghihintay sa pila ng grocery na parang tanga? Huwag mo na akong ituring na bulag. Tapos na ang tatlong taon kong pagiging tanga.”

“Tin…” umiyak na si Ethan, binalewala ang mga taong nakatingin sa loob ng restaurant. “Patawarin mo ako… Nagkamali ako. Ikaw naman talaga ang mahal ko, nagpadala lang ako sa tukso dahil laging andyan si Nica—”

“Ethan!” gulat at galit na isinigaw ni Nica habang nakatingin sa kanyang boyfriend. “Bakit mo ako isinusumbat ngayon?! Di ba sabi mo ayaw mo na kay Ate Tin dahil masyadong seryoso at walang kwenta sa kama?!”

Isang malakas na bulung-bulungan ang sumakop sa restaurant. Natawa ako nang bahagya—isang tawa na puno ng tagumpay at pagkaawa sa kanilang dalawa.

“Magsama kayong dalawa sa hirap,” sabi ko habang tumatayo. Inilabas ko ang sapat na pera para sa kinain ko at ipinatong ito sa lamesa. “At oo nga pala, Ethan. Ang apartment kung saan kayo nakatira ngayon? Ang kontrata noon sa pangalan ko ay natapos na ngayong araw. Nagpadala na ako ng notice sa landlord na hindi ko na ito ire-renew. May hanggang alas-singko na lang kayo ng hapon para ilabas ang mga gamit niyo bago i-padlock ng may-ari ang pinto.”

“Ano?!” sabay na napasigaw sina Ethan at Nica.

“Magtiis kayo sa ulan. Magtiis kayo sa gutom,” huling habilin ko habang isinusuot ang aking designer sunglasses. “Titigan ninyo kung paano ko binawi ang lahat ng buhay na binuo ko, habang kayong dalawa ay natitira sa kawalan.”

Lumakad ako palabas ng restaurant nang tuwid ang likod at may ngiti sa aking mga labi. Habang sumasakay ako sa aking sasakyan, narinig ko pa ang malalakas na boses nina Ethan at Nica na nag-aaway at nagkakasisihan sa gilid ng kalsada.

Pinabantay lang nila ako sa pila ng grocery, ngunit ang hindi nila alam… sa pag-alis ko sa pilang iyon, iniwan ko rin ang lahat ng pabigat sa buhay ko. Ngayong single na ako, mas mayaman, mas malusog, at mas malaya na ako. At sila? Sila naman ang magbabayad para sa kanilang mga kasalanan.