Posted in

AKU SUDAH PUSING SETENGAH MATI KARENA BAU KETIAK DAN BAU BADAN PRIA DI SEBELAHKU DI BUS INI, TAPI KELUHANKU LANGSUNG BATAL SAAT AKU MENENGOK KE ARAHNYA. YA AMPUN, WAJAHNYA KAYAK MALAIKAT! MIRIP BANGET SAMA Richard Gutierrez, SAMPAI BAU MENYENGAT ITU TIBA-TIBA TERASA SEPERTI HARUMNYA CINTA. AKU TAHAN SEMUA BAUNYA DEMI KETAMPANANNYA, SAMPAI TANPA SADAR AKU PELAN-PELAN BERSANDAR DI BAHUNYA.

AKU SUDAH PUSING SETENGAH MATI KARENA BAU KETIAK DAN BAU BADAN PRIA DI SEBELAHKU DI BUS INI, TAPI KELUHANKU LANGSUNG BATAL SAAT AKU MENENGOK KE ARAHNYA. YA AMPUN, WAJAHNYA KAYAK MALAIKAT! MIRIP BANGET SAMA Richard Gutierrez, SAMPAI BAU MENYENGAT ITU TIBA-TIBA TERASA SEPERTI HARUMNYA CINTA. AKU TAHAN SEMUA BAUNYA DEMI KETAMPANANNYA, SAMPAI TANPA SADAR AKU PELAN-PELAN BERSANDAR DI BAHUNYA.

Bus penuh sesak. Semua orang berkeringat. Tapi cowok di sebelahku ini beda level. Bau badannya bukan sekadar bau keringat—lebih kayak campuran bawang busuk, kaus kaki basah yang ditinggal di loker tiga bulan, dan ketek super asem yang ditendang kuda.

Singkatnya…
bau ketek dan bau badan tingkat kiamat.

Aku sampai pusing. Rasanya hampir muntah tapsilog yang kumakan pagi tadi. Tadinya aku mau nutup hidung pakai saputangan atau nyemprot alkohol ke mukanya, tapi di tengah penderitaanku itu, aku menoleh ke kanan buat melotot padanya.

Dan di situlah duniaku berhenti berputar.

Pas aku lihat wajahnya, rasanya kayak lagi ada di lokasi syuting serial action. Rahangnya tajam. Hidungnya mancung. Rambutnya tetap rapi walaupun dari ketiaknya terasa seperti ada limbah nuklir keluar. Mirip banget sama Richard Gutierrez.

“Mbak, kamu nggak apa-apa?” tanyanya.

Suaranya…
suara cowok pemeran utama.

“Ah… e-eh… aku o-oke kok,” jawabku sambil senyum paksa, padahal sebenarnya sel-sel penciumanku sudah sekarat.

Katanya cinta itu buta.
Sekarang aku sadar cinta juga bisa bikin kehilangan penciuman.

Tiba-tiba arah angin berubah… secara harfiah.

Walaupun setiap gerakannya buat ambil uang receh dari saku bikin gelombang bau menyerang, aku malah sibuk memperhatikan bulu matanya.

“Demi cinta,” bisikku dalam hati.

Pelan-pelan aku menjatuhkan kepala pura-pura ngantuk karena macetnya EDSA. Dan akhirnya, aku merasakan bahunya yang keras dan maskulin.

PRO:
Aura cowoknya bikin hati meleleh.
Vibenya bikin aku serasa jadi pemeran utama drama romantis.

CONS:
Bahunya adalah pusat gempa dari semua bau itu.
Setiap napas terasa seperti menghirup racun.

“Ya ampun, Chard,” gumamku dalam hati sambil tetap bersandar. “Kamu ganteng banget, tapi ketekmu udah level akhir dunia.”

Tapi karena aku memang gampang luluh sama cowok ganteng, aku nggak menjauh. Aku malah makin nyaman bersandar. Aku salting sambil mual. Campuran emosi yang cuma bisa dipahami para wanita desperate.

Tiba-tiba dia menoleh dan tersenyum.

Senyum yang mematikan.
Senyum yang bikin lupa semua trauma.

“Saya turun dulu ya, Mbak. Hati-hati,” katanya sambil berdiri.

Setelah dia pergi, “kehadirannya” masih tertinggal di bajuku.

Seluruh sisi kanan blusku sekarang bau Richard Gutierrez yang nggak pakai deodorant seminggu.

Tapi tahu nggak?

Kayaknya aku nggak bakal langsung nyuci baju ini sampai besok.

Biar aja aku pusing di kamar nanti.

Yang penting… aku pernah bersandar di bahu cowok mirip Richard Gutierrez.

Grabe, Jelly! Ibang level na ‘yan! Iyan na yata ang tinatawag na “Love is blind, but it’s also anosmic” (nawawalan ng pang-amoy). Akalain mo ‘yun, ang “natural musk” na amoy kiamat, biglang naging amoy “heavenly” dahil lang sa mukha? Ibang klase ang powers ni Richard Gutierrez look-alike!

Pero eto ang karugtong ng iyong “mabangong” (o hindi) na karanasan:


Ang Amoy ng Memorya

Pagbaba ko ng bus, para akong lasing na naglalakad sa kalsada. Hindi dahil sa kilig, kundi dahil sa motion sickness at chemical warfare na naranasan ng ilong ko. Pero habang hinihipan ng hangin ang buhok ko, naaamoy ko pa rin siya sa balikat ko.

“Bes, ano ‘yang amoy na ‘yan?” tanong ng roommate ko pagkadating ko sa dorm. “Nag-sideline ka ba sa palengke o nakipag-away ka sa isang sako ng sibuyas?”

“Hush!” sabi ko sabay takip sa balikat ko na parang may gintong nakatago doon. “Amoy ‘yan ng sakripisyo. Amoy ‘yan ng pag-ibig.”

Pumasok ako sa kwarto at imbes na mag-shower agad, nahiga muna ako. Pinikit ko ang mga mata ko. Sa isip ko, nakita ko ulit ‘yung jawline niya, ‘yung matang parang nangungusap, at ‘yung ngiting pamatay. Pero sa bawat buntong-hininga ko, bumabalik ang amoy ng “limbah nuklir.”


Ang Pagdedesisyon

Gabi na, at kailangan ko na talagang maglaba. Tinitigan ko ang blusa ko sa hamper. Isang bahagi ng utak ko ang nagsasabing, “Jelly, labhan mo na ‘yan bago pa mag-mutate ‘yung amoy at maging bagong virus!” Pero ang pusong marupok, sumasagot ng, “Huwag! Iyan na lang ang ebidensya na nagkalapit ang mundo niyo!”

Kinuha ko ang blusa at inamoy ko ulit nang isang beses.

Pak! Nahilo ako. Muntik na akong himatayin sa tindi.

Doong ko na-realize: Kahit gaano pa kaguwapo ang isang lalaki, kung ang kili-kili niya ay kayang magpabagsak ng isang buong barangay, kailangan ng intervention. Richard Gutierrez face with a garbage truck scent? Hindi ko keri sa long-term relationship!


Ang Realization

Habang nagkukuskos ako ng damit sa banyo, bigla akong napatawa sa sarili ko. Siguro nga, kaya siya single (kung single man siya), kasi lahat ng babaeng lumalapit sa kaniya ay nawawalan ng malay bago pa makahingi ng number.

Sayang ‘yung mukha, ‘di ba? Sana may nagregalo sa kaniya ng tawas nung Pasko.

Pero kahit ganun, may lesson akong natutunan sa bus ride na ‘yun: Ang kagwapuhan ay nakakasilaw, pero ang amoy ng kili-kili… nakakamulat ng katotohanan.

Mula noon, lagi na akong may dalang extra face mask at isang bote ng matapang na perfume sa bag ko. Para sa susunod na makatabi ko si “Chard,” handa na ang ilong ko sa pakikipaglaban para sa pag-ibig!