Gusto Ko Lang Sanang Kumita ng Pera Para sa Gamutan ng Nanay Ko… Pero Hindi Ko Inasahang Mabubunyag Ko ang Pinakanakakatakot na Sikreto ng Isang Mayamang Pamilya…
Sa lungsod ng Pasig, Metro Manila, alam ng lahat sa kumpanya na sobrang mahal ng boss namin ang kanyang anak na babae.
Mula nang mamatay ang asawa niya matapos manganak sa Makati Medical Center, ibinuhos na niya ang lahat ng pagmamahal sa nag-iisa nilang anak — si Isla.
Pero may kakaibang kondisyon si Isla.
Matinding takot siya sa tubig.
Hindi simpleng ayaw lang maligo ng bata.
Kahit marinig lang niya ang tunog ng umaagos na tubig, nanginginig siya, hinihingal, at minsan pa nga ay hinihimatay sa sobrang takot.
Napakaraming yaya na ang dumating at umalis.
May nakagat.
May ikinulong ni Isla sa banyo at binasagan ng salamin.
May isang umiyak at nag-resign matapos lang ang isang umaga.
Mula limampung libong piso, umabot na sa dalawang daang libong piso kada buwan ang sweldo.
Pero wala pa ring tumatagal.
Hanggang sa araw na iyon.
Tahimik akong nag-i-input ng data sa opisina nang marinig ko ang galit na sigaw ng boss sa loob ng conference room.
— “Wala akong pakialam kung anong paraan ang gamitin mo!”
— “Pitong araw nang hindi naliligo ang anak ko!”
— “Kapag nagpatuloy ito, magkaka-impeksiyon na siya!”
Napalingon ako.
At nang akmang aalis na sana ako, biglang lumitaw na naman sa harapan ko ang pamilyar na mga kakaibang salita.
【Hindi takot sa tubig ang bata.】
【Takot siya sa banyong nasa ikatlong palapag.】
【Tuwing lumalapit siya sa bathtub, may nakikita siyang “babaeng basa ang buhok” sa salamin.】
【Sinadya ng dating yaya na takutin siya para maging dependent ito sa kanya.】
Nanlamig ako.
Muli na naman.
Ilang buwan na akong nakakakita ng ganitong mga lumulutang na komento sa ere.
At sa bawat pagkakataon…
Lahat ng iyon ay totoo.
Mabilis na tumibok ang puso ko.
Dalawang daang libong piso kada buwan…
Sapat iyon para mabayaran ko ang pagpapagamot ng nanay ko.
Huminga ako nang malalim saka kumatok sa pinto.
— “Sir… pwede po bang ako ang sumubok?”
Napatingin sa akin ang boss.
Ang pangalan niya ay Rafael De Leon.
Tatlumpu’t anim na taong gulang.
Tagapagtatag ng isang sikat na resort chain sa Palawan.
Sabi ng iba, kaya raw niyang bumili ng sariling isla kung gugustuhin niya.
Pero sa sandaling iyon, puro pagod ang nasa mga mata niya.
— “Ikaw?”
— “May experience ka sa pag-aalaga ng bata?”
— “Nag-alaga po ako dati ng mas batang pinsan.”
Nagsimula akong magsinungaling.
— “Sa probinsiya namin sa Batangas, may batang ganyan din.”
— “May espesyal na paraan ang matatanda roon.”
Nang marinig niya ang salitang “matatanda,” agad nagbago ang tingin niya.
— “Ganiyan din ang sinabi ng dating yaya ni Isla…”
Mahigpit niyang hinawakan ang cellphone niya.
【Ang dating yaya talaga ang totoong problema.】
【Sinibak siya dahil nagnakaw siya ng mga alahas ng yumaong asawa ng boss.】
【Pero bago siya umalis, sinadya niyang takutin si Isla para walang ibang makapalit sa kanya.】
【Tuwing gabi, tumatayo siya sa labas ng banyo at ginagaya ang iyak ng babae.】
Kinilabutan ako.
Paanong may ganitong kalupit na tao sa isang bata?
— “Pumunta ka sa bahay bukas.”
Sabi ni Rafael.
— “Kapag napaliguan mo si Isla, dalawang daang libong piso ang sweldo mo.”
— “At kahit hindi mo magawa, babayaran pa rin kita.”
Halos maiyak ako sa harap niya.
Anong klaseng mabait na boss ito?
Hindi ako halos nakatulog buong gabi.
Kinabukasan, sumakay ako ng jeepney mula Quezon City papuntang mansyon ng pamilya De Leon sa Alabang.
Sobrang laki ng bahay na para akong napadpad sa limang-star na resort.
Inakyat ako ng butler sa ikatlong palapag.
Pagkabukas pa lang ng pinto, may narinig agad akong may binabasag sa loob.
Crash!
Isang bote ng shampoo ang tumama sa pader.
— “Ayoko maligo!”
— “Ayoko!”
Paos na sa kakaiyak ang boses ng bata.
Isang matandang yaya ang pilit siyang pinapakalma.
— “Limang minuto lang, baby…”
— “Good girl ka naman…”
Biglang sumigaw si Isla mula sa kama.
— “SINUNGALING KA!”
— “MAY TAO SA SALAMIN!”
Napahawak sa noo ang butler.
— “Hanggang dito na lang tayo ngayon.”
Napabuntong-hininga ang yaya bago umalis.
Habang dumadaan siya sa tabi ko, pabulong niyang sinabi:
— “Mababaliw rin ang batang ’yan balang araw.”
Napakunot ang noo ko.
Takot na takot na nga ang bata, tapos tatawagin pa siyang baliw?
Nang magsara ang pinto, saka ko unang nakita nang malinaw si Isla.
Napakaliit niya.
Pitong taong gulang pero sobrang payat na halos balat at buto na lang.
Magulo ang kayumanggi niyang buhok.
Namumula ang malalaki niyang mata sa kaiiyak.
Mahigpit niyang yakap ang luma niyang stuffed rabbit.
Tinitigan niya ako.
— “Pipilitin mo rin ba akong maligo?”
Lumuhod ako sa harap niya.
— “Hindi.”
— “Pupuntahan ko yung multo sa salamin.”
Natigilan si Isla.
Lumaki ang mga mata niya.
— “N-Nakikita mo rin siya?”
Tumango ako nang seryoso.
— “Oo naman.”
— “Mahaba ang buhok niya at nakaputing damit, tama?”
Biglang namutla si Isla.
Nanginginig niyang hinila ang manggas ko.
— “Totoo siya…”
— “Kapag naka-on yung dilaw na ilaw… lumalabas siya…”
Napalingon ako sa banyo.
Bahagyang nakabukas ang pinto.
Madilim ang loob.
At sa mismong sandaling iyon…
Muling lumitaw ang mga komento sa harapan ko.
【Huwag mong bubuksan ang puting ilaw.】
【Yung pangalawang yellow light ang buksan mo.】
【Lalabas agad ang nakatago sa likod ng salamin.】
【May itinago roon ang dating yaya sa loob ng dingding.】
Napayok ako ng laway.
Pagkatapos ay dahan-dahan akong naglakad papunta sa banyo.
— “Ate…”
Takot na tawag ni Isla.
— “Huwag kang pumasok…”
Huminga ako nang malalim.
Pagkatapos ay pinindot ko ang switch ng pangalawang dilaw na ilaw.
Click.
Kumalat ang malamlam na dilaw na liwanag sa buong banyo.
At sa mismong sandaling iyon…
Sa salamin sa tapat ng bathtub…
Biglang lumitaw ang mukha ng isang babaeng basa ang buhok sa likod ko.
Napatigas ako sa aking kinatatayuan. Ang malamig na hangin sa loob ng banyo ay tila dumaan sa aking gulugod. Sa salamin, ang babaeng basa ang buhok ay nakatitig sa akin—nanlilisik ang mga mata, maputla ang mukha, at may nakakakilabot na ngiti.
Muntik na akong mapasigaw at tumakbo palabas, ngunit bago pa man ako mawalan ng lakas ng loob, muling lumutang ang mga kumikinang na salita sa ere:
【Huwag kang matakot. Projector lens ang nasa likod ng salamin.】 【Ginamit ng dating yaya ang smart home system para itago ang micro-projector sa ventilation duct sa itaas.】 【Ang totoong sikreto ay wala sa salamin. Tingnan mo ang dingding sa ilalim ng lababo.】
Huminga ako nang malalim. Pilit kong pinakalma ang nangangatog kong mga tuhod. Lumingon ako sa salamin—at tama ang komento, walang tao sa likod ko. Ang imahe ay isang repleksyon lamang na nagmumula sa isang maliit, nakatagong lens sa kisame na gumagana tuwing bubuksan ang dilaw na ilaw. Isang napakalupit na psychological torture para sa isang pitong taong gulang na bata.
“Isla,” tawag ko sa mahinahong boses, kahit pa mabilis pa rin ang tibok ng puso ko. “Pumasok ka rito. Pakikitain kita ng isang magic trick.”
Dahan-dahang sumungaw ang maliit na mukha ni Isla sa pinto, nanginginig at yakap pa rin ang kanyang stuffed rabbit.
“Tingnan mo,” sabi ko sabay takip sa maliit na butas ng projector sa kisame gamit ang aking palad. Biglang nawala ang “multo” sa salamin. Nang alisin ko ang kamay ko, bumalik ito. Ginawa ko ito ng tatlong beses. “Hindi ito multo, Isla. Laruan lang ito ng masamang tao para takutin ka.”
Lumaki ang mga mata ng bata. Ang takot ay unt-unting napalitan ng pagkamangha, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang pag-asa sa kanyang mga mata.
Ngunit hindi pa doon nagtatapos. Naalala ko ang huling komento.
Lumuhod ako sa harap ng mamahaling lababo na gawa sa marmol. Kinatok ko ang dingding sa ilalim nito. Tok. Tok. Blanko. Guwang ang loob nito. May isang bahagi ng tile na medyo nakalubog, at nang ipitin ko ang gilid, bigla itong dumaing at bumukas—isang nakatagong compartment.
Inasahan kong mga ninakaw na alahas o gamot ang makikita ko roon. Ngunit nagkamali ako.
Sa loob ng dingding, may isang lumang leather diary, ilang piraso ng tabletang pampatulog para sa bata, at isang maliit na glass vial na may nakasulat na pangalan ng isang mamahaling ospital: Makati Medical Center.
Binuksan ko ang diary. Sulat-kamay ito ng dating yaya. Habang binabasa ko ang mga unang pahina, unt-unting nawalan ng kulay ang mukha ko. Ang akala kong simpleng kwento ng sakim na yaya ay nagbago.
“Hindi aksidente ang pagkamatay ng asawa ni Sir Rafael pitong taon na ang nakararaan. Nalaman niya ang tungkol sa mga ilegal na transaksyon ng mga resort sa Palawan—ang tunay na pinagmumulan ng yaman ng mga De Leon. Bago siya pinatahimik sa ospital matapos ipanganak si Isla, iniwan niya sa akin ang mga dokumentong ito. Tinatakot ko si Isla hindi dahil masama ako… kundi dahil kailangan kong manatili sa bahay na ito para protektahan ang bata. Kapag nalaman ni Rafael na may alam si Isla, siya ang isusunod.”
Nabitawan ko ang diary. Nanlamig ang buong katawan ko.
Ang mabait, mapagmahal, at kawawang ama na si Rafael De Leon… ay isang halimaw. Ang tinitingala ng lahat na tycoon ay nagpapakain sa kanyang pamilya gamit ang perang may bahid ng dugo. At ang dating yaya? Sinakripisyo nito ang kanyang reputasyon at nagpanggap na masama para lang magsilbing kalasag ng bata mula sa sarili nitong ama.
Biglang bumukas ang pinto ng banyo.
“Mukhang naging abala ka, yaya.”
Napasinghap ako. Nakatayo sa pintuan si Rafael. Wala na ang pagod at lungkot sa kanyang mga mata. Ang pinalitan nito ay isang malamig, walang emosyong titig na kayang pumatay ng tao. Sa likod niya, hawak ng kanyang butler ang isang itim na bag.
Natingnan ko ang hawak kong diary at vial. Huli na para itago.
“Napakatalino mo,” dahan-dahang naglakad pabalik-balik si Rafael, ang tunog ng kanyang mamahaling sapatos ay umaalingawngaw sa banyo. “Ang daming nagdaang eksperto, pero ikaw lang ang nakahanap niyan sa loob ng isang oras. Sayang… pambayad sana sa gamot ng nanay mo ang dalawang daang libo.”
Niyakap ko si Isla sa likod ko. Naramdaman ko ang matinding takot ng bata, hindi sa banyo, kundi sa sarili niyang ama.
“B-Bakit niyo ginawa ‘to?” nauutal kong tanong, sinusubukang humanap ng tyansa para makatakas.
“Ang negosyo ay negosyo,” malamig na sagot ni Rafael. “At ang sinumang humarang ay kailangang alisin. Kahit pa asawa ko.” Tumingin siya sa butler at tumango. “Gawin mo nang parang aksidente. Nalunod ang bagong yaya habang pinapaliguan ang bata. Si Isla naman… dadalhin ko na sa Palawan kung saan walang makakahanap sa kanya.”
Lalapit na sana ang butler nang biglang lumitaw ang huling serye ng mga salita sa ere, direkta sa harap ng aking mga mata, na may pulang kulay:
【Huwag kang lilingon. Pindutin mo ang pulang button sa ilalim ng lababo ngayon din.】 【Naka-link ‘yan sa silent alarm ng Alabang Security, at ang dating yaya ay kasama na ang mga pulis sa labas, naghihintay lang ng signal mula pitong taon na ang nakararaan.】
Nang walang pag-aalinlangan, idinalas ko ang kamay ko sa ilalim ng lababo at pinindot ang maliit na pulang button na nakatago sa gilid ng pipe.
Wala kaming narinig na tunog, ngunit makalipas ang tatlumpung segundo, umalingawngaw ang malalakas na sirena ng pulisya sa labas ng mansyon. Narinig ang kalabog ng mga paa na umaakyat sa hagdanan, kasunod ang pagsigaw ng mga otoridad: “Police! Drop your weapons!”
Nagpanik ang butler at binitawan ang bag, habang si Rafael ay napaurong, tuluyang nawalan ng kontrol sa kanyang mukha nang pumasok ang mga armadong pulis sa banyo, kasama ang dating yaya na may luha sa mga mata.
“Isla!” sigaw ng dating yaya, na agad lumuhod para yakapin ang bata. Ligtas sila.
Isang buwan matapos ang gabing iyon, tuluyang gumuho ang imperyo ng mga De Leon. Si Rafael at ang kanyang mga kasabwat ay nahaharap sa habambuhay na pagkabilanggo. Ang mansyon sa Alabang ay naisara, at si Isla ay nasa pangangalaga na ngayon ng kanyang tiyahin sa panig ng kanyang ina, kasama ang dating yaya na napatunayang walang kasalanan sa batas.
Habang nakaupo ako sa tabi ng kama ng nanay ko sa ospital, pinapanood ko siyang mahimbing na natutulog. Ligtas na siya, at maayos na ang kanyang pagpapagamot.
Hindi ko nakuha ang dalawang daang libong piso mula kay Rafael.
Ngunit ang pamilya ng yumaong asawa ni Rafael, sa sobrang pasasalamat na nailigtas ko si Isla at nabigyan ng katarungan ang pagkamatay ng kanilang anak, ang nagbayad ng lahat ng bill sa ospital ng aking ina at binigyan pa ako ng permanenteng trabaho sa kanilang kumpanya.
Tumingin ako sa bintana ng ospital, sa malawak na kalangitan ng Maynila. Tahimik na ang paligid. Wala na ang mga lumulutang na salita sa ere. Tila natapos na ang kanilang misyon.
Gusto ko lang namang kumita ng pera para sa gamot ng nanay ko… pero hindi ko inasahang ang pagpasok ko sa banyong iyon ang magpapabago sa buhay namin, at magpapakita sa akin na kung minsan, ang totoong multo ay hindi ang mga nakatago sa salamin, kundi ang mga taong nagtatago sa likod ng kayamanan at kapangyarihan.
