“ผมส่งเงินหนึ่งแสนเปโซทุกเดือนให้น้องสาวเพื่อดูแลพ่อที่ป่วยหนัก แต่เมื่อผมกลับบ้านโดยไม่บอกล่วงหน้า ผมกลับเห็นน้องสาวกำลังจัดงานปาร์ตี้ สวมเครื่องประดับราคาแพงเต็มตัว… และเมื่อผมเปิดประตูห้องของพ่อ หัวใจของผมแทบหยุดเต้น และเข่าก็ทรุดลงกับพื้นจากสิ่งน่าสยดสยองที่พบ”
### การเสียสละกลางทะเลทราย
ผมชื่อคาร์โล อายุสามสิบห้าปี
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ผมทำงานอย่างหนักในตำแหน่งหัวหน้าวิศวกรที่ดูไบ
แม่ของเราเสียชีวิตตั้งแต่พวกเรายังเด็ก ดังนั้นพ่อของเรา “พ่อรามอน” จึงเป็นคนเดียวที่เลี้ยงดูผมและสเตลลา น้องสาวของผม
เมื่อหนึ่งปีก่อน พ่อเกิดโรคหลอดเลือดสมองตีบ
ร่างกายซีกหนึ่งเป็นอัมพาต
เนื่องจากผมไม่สามารถทิ้งงานในต่างประเทศได้ ผมจึงฝากให้สเตลลาดูแลพ่อ
เพื่อให้มั่นใจว่าพ่อจะได้รับการทำกายภาพบำบัดที่ดีที่สุด ยาราคาแพง และอาหารที่มีประโยชน์ ผมส่งเงินให้สเตลลาเดือนละ 100,000 เปโซ
“ไม่ต้องห่วงนะพี่”
สเตลลามักพูดในวิดีโอคอลเสมอ
“หนูจะดูแลพ่อเอง พ่อได้กินของดี ๆ แล้วก็มีพยาบาลมาดูทุกวัน”
ผมเชื่อใจน้องสาวแท้ ๆ ของตัวเอง
แต่เพราะความเป็นห่วง ผมจึงตัดสินใจยุติสัญญาจ้างก่อนกำหนดโดยไม่บอกใคร เพื่อกลับไปเซอร์ไพรส์พวกเขาและดูแลพ่อด้วยตัวเอง
### การต้อนรับที่หรูหรา
ตอนที่ผมมาถึงบ้านหลังใหญ่ในต่างจังหวัดก็เป็นเวลากลางคืนแล้ว
ตั้งแต่หน้าประตูรั้ว ผมเห็นรถ SUV คันใหม่สามคันจอดอยู่
เสียงดนตรีดังสนั่นและเสียงหัวเราะลอยออกมาจากในบ้าน
เมื่อเปิดประตูเข้าไป ภาพตรงหน้าทำให้ผมชะงัก
ภายในบ้านกำลังมีงานปาร์ตี้สุดหรู
ห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยแขก
โต๊ะอัดแน่นไปด้วยอาหารและเครื่องดื่มราคาแพง
และตรงกลางงาน ผมเห็นสเตลลา
เธอสวมชุดดีไซเนอร์แวววาว
คอและแขนเต็มไปด้วยเครื่องประดับทองคำ
กำลังหัวเราะอย่างมีความสุขกับกลุ่มเพื่อนฐานะดีของเธอ
ผมขมวดคิ้วทันที
เธอเอาเงินมาจากไหน?
เธอไม่มีงานทำด้วยซ้ำ
ผมยังไม่แสดงตัว
แต่รีบเดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่ ซึ่งควรเป็นห้องพักของพ่อ
ทว่าเมื่อเปิดประตูเข้าไป
มันกลับกลายเป็นห้องของสเตลลา
เต็มไปด้วยกระเป๋าแบรนด์เนมและรองเท้าคู่ใหม่จำนวนมาก
ผมเริ่มใจไม่ดี
จึงเดินไปหาคนรับใช้ที่กำลังล้างจานอยู่หลังบ้าน
“ป้า… พ่อรามอนของผมอยู่ที่ไหน?”
หญิงรับใช้หน้าซีดทันทีเมื่อจำผมได้
มือของเธอสั่น
ก่อนจะชี้ไปยังประตูบานเล็กเก่า ๆ ที่มืดและสกปรกใกล้หลังบ้าน
มันคือห้องเก็บของเก่า
สถานที่ที่ครอบครัวเราเคยใช้เก็บเฟอร์นิเจอร์พัง ๆ และของที่ไม่ใช้แล้ว
### ฝันร้ายในห้องเก็บของ
หัวใจของผมเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
ผมรีบวิ่งไปที่ประตู
แล้วบิดลูกบิด
แต่ประตูถูกล็อกด้วยแม่กุญแจจากด้านนอก
มือของผมเริ่มสั่น
ผมหยิบค้อนที่วางอยู่ใกล้ ๆ แล้วทุบแม่กุญแจอย่างแรง
ปังงง!
เสียงโลหะแตกดังสนั่น
เมื่อประตูเปิดออก
กลิ่นเหม็นฉุนของปัสสาวะและอาหารบูดเน่าก็พุ่งเข้ามากระแทกใบหน้า
ผมรีบเปิดไฟฉายจากโทรศัพท์มือถือ
และภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำลายหัวใจของผมจนแหลกสลาย…
นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของเรื่องราวเท่านั้น
แสงไฟสลัวจากหน้าจอโทรศัพท์สาดไปกระทบกับเตียงผ้าใบเก่า ๆ ที่ขึ้นสนิมตรงมุมห้อง
บนนั้น ร่างของชายชราคนหนึ่งนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบางที่ขาดวิ่นและเต็มไปด้วยคราบสกปรก ร่างกายของพ่อผอมแห้งจนแทบเหลือแต่กระดูก ซี่โครงทุกซี่โปนโปนออกมาอย่างน่าเวทนา แก้มตอบตอบ และดวงตาที่เคยสดใสของพ่อบัดนี้ลึกโหลและไร้แวว
สิ่งที่น่าสยดสยองที่สุดคือ ขาข้างหนึ่งของพ่อถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนเส้นหนาที่ล่ามติดไว้กับขาโต๊ะเหล็ก
บนพื้นข้างเตียง มีเพียงถ้วยพลาสติกเก่า ๆ ที่ใส่น้ำสกปรกและเศษข้าวบูดที่มีแมลงวันตอมอยู่เต็มไปหมด ร่างกายซีกที่เป็นอัมพาตของพ่อเต็มไปด้วยแผลกดทับที่อักเสบจนส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งไปทั่วห้องเก็บของแคบ ๆ ที่ไม่มีแม้แต่พัดลมหรือช่องระบายอากาศ
“พะ… พ่อ…” เสียงของผมหลุดออกมาจากลำคออย่างยากลำบาก เข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกับพื้นฝุ่นเขรอะน้ำตาไหลบ่าออกมาเป็นสายเลือด
เมื่อพ่อได้ยินเสียงผม ดวงตาที่ฝ้าฟางค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆ ริมฝีปากที่แห้งแตกเป็นขุยพยายามขยับเอ่ยคำพูดที่แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบ
“คาร์โล… ลูกพ่อ… พ่อหิว… พ่อหนาวเหลือเกิน…”
หัวใจของผมแหลกสลายไม่มีชิ้นดี เงินหนึ่งแสนเปโซที่ผมหลังขดหลังแข็งทำงานกลางทะเลทรายทุกเดือน เงินที่คิดว่าจะทำให้พ่อสุขสบายและได้รับการรักษาที่ดีที่สุด กลับถูกน้องสาวแท้ ๆ เอาไปปรนเปรอความโลภของตัวเอง แล้วทิ้งพ่อบังเกิดเกล้าไว้ในนรกบนดินแห่งนี้!
ความโกรธแค้นอันมหาศาลปะทุขึ้นมาทดแทนความเสียใจ ผมพุ่งเข้าไปใช้ค้อนทุบโซ่ตรวนของพ่อจนหลุดออก จากนั้นช้อนร่างอันเบาหวิวของพ่อขึ้นมาอุ้มแนบออด
“พ่อครับ คาร์โลกลับมาแล้ว พ่อไม่ต้องกลัวแล้วนะ”
ผมอุ้มพ่อเดินออกจากห้องเก็บของอันโสโครก ก้าวผ่านห้องครัว มุ่งตรงไปยังห้องนั่งเล่นที่ดนตรียังคงบรรเลงเพลงจังหวะสนุกสนาน แขกเหรื่อในงานปาร์ตี้ต่างพากันหยุดชะงักและกรีดร้องด้วยความขยะแขยงเมื่อเห็นสภาพอันมอมแมมและกลิ่นเหม็นที่โชยมาจากร่างของชายชราในอ้อมแขนของผม
สเตลลาที่กำลังถือแก้วแชมเปญหันมามอง ช้อนในมือของเธอร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง เคร้ง! ใบหน้าทีแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงซีดเผือดลงทันตา
“พี่คาร์โล! พี่กลับมาได้ยังไง… แล้วทำไมพี่เอาพ่อออกมาแบบนั้น?!” เธอลนลานถาม เสียงสั่นเครือ
“ทำไมงั้นเหรอ?” ผมเค้นเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสมเพชและคั่งแค้น “เงินเดือนละแสนที่ฉันส่งมา… เครื่องประดับทองเต็มคอ รถ SUV ปาร์ตี้หรูหราพวกนี้ มันแลกมากับชีวิตของพ่อที่แกขังไว้ในห้องเก็บของเหมือนสัตว์ใช่ไหม สเตลลา!”
“ไม่ใช่นะพี่! ฟังหนูก่อน…” สเตลลาพยายามจะเข้ามาจับแขนผม แต่ผมเบี่ยงตัวหลบด้วยความรังเกียจ
“ไม่ต้องพูดอะไรอีกแล้ว” ผมมองน้องสาวที่กลายร่างเป็นอสูรกายเพราะความโลภด้วยสายตาที่ว่างเปล่า “แขกทุกคนในงาน ฟังให้ดี ผู้หญิงคนนี้เอาเงินรักษาโรคของพ่อบังเกิดเกล้ามาจัดงานเลี้ยงให้พวกคุณ และปล่อยให้พ่อตัวเองอดอยากปางตายอยู่หลังบ้าน!”
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที แขกหลายคนเริ่มทำหน้าตาตื่นและทยอยเดินออกจากบ้านด้วยความอับอาย สเตลลาร้องไห้โฮ ล้มลงไปทุบตีพื้นเมื่อกลุ่มเพื่อนไฮโซพากันหันหลังให้เธอ
ในตอนนั้นเอง เสียงไซเรนของรถพยาบาลและรถตำรวจที่ผมกดโทรเรียกไว้ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน
เจ้าหน้าที่พยาบาลรีบเข้ามาประคองร่างของพ่อขึ้นรถตู้เพื่อนำส่งโรงพยาบาลด่วนที่สุด ส่วนเจ้าหน้าที่ตำรวจเดินเข้ามาล็อกกุญแจมือสเตลลาทันทีในข้อหาทารุณกรรมและทอดทิ้งผู้บุพการี รวมถึงข้อหายักยอกทรัพย์
“พี่คาร์โล! ช่วยหนูด้วย! หนูเป็นน้องสาวพี่นะ! หนูขอโทษ!” สเตลลากรีดร้องคร่ำครวญขณะถูกลากตัวออกไปจากบ้านหรูที่เธอสร้างขึ้นจากคราบน้ำตาของพ่อ
ผมไม่หันไปมองเธอแม้แต่หางตา เงินทุกเปโซ รถทุกคัน และเครื่องเพชรทุกชิ้นที่เธอซื้อ ฉันจะสั่งอายัดและขายทอดตลาดเพื่อนำเงินทั้งหมดมารักษาพ่อให้ดีที่สุด
ผมก้าวขึ้นรถพยาบาล นั่งลงข้าง ๆ เตียงของพ่อและกุมมือที่เหี่ยวช่นนั้นไว้แน่น ต่อจากนี้ไป ยอดเงินในบัญชีหรือความสุขสบายในต่างแดนไม่มีความหมายสำหรับผมอีกแล้ว หน้าที่เดียวของผมคือการเยียวยาร่างกายและจิตใจของพ่อ และทำให้แน่ใจว่าคนทรยศ… จะต้องชดใช้กรรมในคุกอย่างสาสม
ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณแอบส่งเงินหรือความช่วยเหลือให้คนในครอบครัว โดยที่ไม่รู้เลยไหมว่าปลายทางเขาใช้มันอย่างไร? หรือเคยเจอเหตุการณ์ที่ความไว้ใจถูกทำลายเพราะเรื่องเงินทองแบบนี้บ้างไหมครับ?
