“ALIS KA DIYAN!”

Halos mapasigaw si Aling Elvira habang isinasara niya ang pinto ng kusina gamit ang nanginginig na kamay.

“ALIS KA DIYAN!”

Halos mapasigaw si Aling Elvira habang isinasara niya ang pinto ng kusina gamit ang nanginginig na kamay.

Hindi niya maalis sa isip niya ang nakita niyang pulang langgam na gumapang papasok sa cast ni Diego.

At higit sa lahat—

ang ngiti ni Valeria.

Hindi iyon ngiti ng nag-aalalang stepmother.

Iyon ang ngiti ng isang taong nanonood habang unti-unting gumagana ang plano niya.

Mabilis na nagdasal si Elvira habang nanginginig ang mga daliri.

Pagkatapos ay kumuha siya ng flashlight, gunting, at maliit na kitchen knife mula sa drawer.

Alam niyang kapag nagkamali siya, maaaring mapahamak lalo si Diego.

Pero mas natatakot siya sa mangyayari kapag wala siyang ginawa.

Mula sa itaas, muling umalingawngaw ang sigaw ng bata.

“Please! Please! Ang sakit!”

Napapikit si Elvira.

At tumakbo siya paakyat.

Pagdating niya sa hallway, madilim na ang buong ikalawang palapag.

Tahimik ang mansyon.

Tahimik maliban sa mahinang hikbi ni Diego mula sa loob ng kuwarto.

Wala si Alejandro.

Narinig niyang umalis ito kanina para “magpahangin” matapos uminom ng whiskey sa study room.

At si Valeria—

wala rin sa hallway.

Dahan-dahang binuksan ni Elvira ang pinto ng kuwarto.

Nakita niya si Diego na nakatali pa rin ang kaliwang kamay sa kama, halos mawalan na ng boses sa kaiiyak.

Pagkakita sa kanya ng bata, agad itong humagulhol.

“Yaya…”

Lumapit agad si Elvira at tinanggal ang sinturon na nakagapos sa kamay nito.

“Shh… nandito ako.”

“Please…” nanginginig na bulong ni Diego. “May gumagalaw talaga…”

At saka iyon nangyari.

Maliit lang.

Halos hindi mapapansin.

Pero nakita iyon ni Elvira.

May umumbok sa ilalim ng cast.

Parang may maliit na bagay na gumagapang sa loob.

Tumigil ang paghinga niya.

Hindi baliw si Diego.

Diyos ko.

Hindi baliw ang bata.

Agad niyang pinailawan ng flashlight ang gilid ng cast.

At doon niya nakita—

gumagalaw ang maliliit na itim na anino sa loob.

Marami sila.

Napaatras siya sa sobrang sindak.

“Ano po ’yon?” umiiyak na tanong ni Diego.

Hindi agad nakasagot si Elvira.

Dahil alam na niya.

Mga insekto.

May buhay na insekto sa loob ng cast.

At may isang taong sadyang naglagay noon doon.

“Anak…” nanginginig niyang sabi, “kailangan kong basagin ’to.”

Nanlaki ang mata ni Diego.

“M-magagalit si Dad…”

“Wala akong pakialam.”

Hinawakan niya ang kitchen knife.

At nagsimulang basagin ang gilid ng cast.

Crack.

Sumisigaw si Diego habang nanginginig ang buong katawan.

“Konti na lang… konti na lang…”

Pawis na pawis si Elvira habang pilit binibiyak ang matigas na plaster.

At nang tuluyang bumukas ang unang malaking bitak—

may nahulog.

Isang buhay na ipis.

Pagkatapos isa pa.

At isa pa.

Napahiyaw si Diego.

Napabitaw si Elvira sa sobrang gulat.

Mula sa loob ng cast, nagsilabasan ang mga ipis at pulang langgam na parang gumagalaw na bangungot.

May ilan nang patay.

May ilan na gumagapang pa sa namamagang balat ng bata.

At sa ilalim noon—

nakita ni Elvira ang totoong dahilan ng amoy.

May hilaw na karne na nakadikit sa loob ng cast.

Nabubulok.

Punong-puno ng itlog ng insekto.

Napaupo si Elvira sa sahig habang nanginginig.

“Diyos ko…”

Humahagulhol si Diego.

“Sinabi ko sa kanila… sinabi ko…”

Biglang bumukas ang pinto.

At tumigil ang lahat.

Nakatayo roon si Alejandro.

Basang-basa ng ulan ang coat niya.

Ngunit mas mabilis nawala ang kulay ng mukha niya kaysa tubig sa sahig.

Tinitigan niya ang eksena.

Ang wasak na cast.

Ang mga insektong gumagapang sa kama.

Ang nabubulok na karne.

At ang braso ng anak niyang halos puro sugat na sa kakagat ng mga peste.

“H-Hindi…” umatras siya. “Hindi…”

Tumingin sa kanya si Diego habang umiiyak.

“Dad…”

Parang sinaksak sa dibdib si Alejandro.

Dahan-dahan siyang lumuhod sa tabi ng kama.

At doon siya tuluyang nabasag.

“Anak…” nanginginig niyang bulong. “Diyos ko… ano’ng ginawa ko…”

Hinawakan niya ang mukha ni Diego habang umiiyak.

At sa unang pagkakataon matapos ang maraming gabi—

si Diego ay hindi sumisigaw dahil sa sakit.

Umiiyak siya dahil sa wakas, may naniwala rin sa kanya.

Pagkatapos ay may narinig silang mabagal na palakpak mula sa pintuan.

Clap.

Lumingon si Alejandro.

Nakatayo roon si Valeria.

Kalmado.

Napakakalmado.

At nakangiti.

“Wow,” mahina nitong sabi. “Mas mabilis n’yong nalaman kaysa inaasahan ko.”

Nanigas si Alejandro.

“Ano…?”

Lumapit si Valeria nang dahan-dahan, parang wala siyang nakikitang nakakatakot sa paligid niya.

“Alam mo ba,” malambing niyang sabi, “nakakamangha kung gaano kadaling paniwalain ang isang ama na baliw ang sarili niyang anak.”

Nanlaki ang mata ni Alejandro.

Samantalang si Elvira ay napahawak sa bibig niya.

“Bakit?” galit na sigaw ni Alejandro.

Ngumiti si Valeria.

At sa wakas, lumitaw ang tunay niyang mukha.

Walang lambing.

Walang bait.

Puro galit.

“Dahil hindi dapat buhay ang batang ’yan.”

Tumigil ang hangin sa silid.

“Ano’ng ibig mong sabihin?” bulong ni Alejandro.

Lumapit si Valeria hanggang halos magkadikit na sila.

“At dahil sa kanya…” bulong niya, “hindi kailanman magiging akin ang buong Villareal empire.”

Saka siya ngumiti ulit.

“Akala mo ba aksidente lang na namatay ang una mong asawa?”

Nabitawan ni Alejandro ang basag na plaster. Ang kaniyang buong mundo ay gumuho sa isang pangungusap.

“Anong… anong sinabi mo?” nanginginig na tanong ni Alejandro.

Tumawa si Valeria—isang tuyo at walang kaluluwang tawa. “Ang preno ng sasakyan ni Isabel? Hindi iyon nasira dahil sa kalumaan, Alejandro. Sinigurado ko na sa kabilang buhay na ang punta niya bago pa man siya makauwi ng gabing iyon.”

Susugod sana si Alejandro ngunit bago pa siya makatayo, mabilis na bumunot si Valeria ng isang maliit na syringe mula sa bulsa ng kaniyang robe. “Huwag kang gagalaw, mahal ko. Isang maling hakbang at itutusok ko ito sa leeg mo. Mas mabilis itong gagana kaysa sa anumang lason na naisip mo.”

Napatigil si Alejandro, hindi para sa sarili niya, kundi dahil nasa pagitan ni Valeria at ng pintuan si Diego at Elvira.

“Bakit mo ginagawa ito?” hikbi ni Elvira habang yakap si Diego na nanginginig sa takot. “Bata lang si Diego!”

“Dahil ang batang iyan ang tanging hadlang!” sigaw ni Valeria, ang kaniyang kalmado ay napalitan ng pait. “Lahat ng yaman, lahat ng ari-arian ni Isabel, mapupunta sa batang iyan pagtungtong niya ng labing-walong taon! Akala niyo ba sapat na sa akin ang maging pangalawang asawa? Gusto ko ang lahat!”

Tumingin siya kay Diego nang may matinding pandidiri. “Gusto ko siyang mabaliw. Gusto ko siyang mamatay sa impeksyon habang nanonood ka, Alejandro. Gusto kong maramdaman mo ang pait ng mawalan ng anak bago kita isunod sa asawa mo.”

Ngunit sa gitna ng kaniyang pag-atake, hindi napansin ni Valeria na dahan-dahang gumagapang si Elvira patungo sa bedside table kung saan naroon ang mabigat na brass lamp.

“Valeria, itigil mo na ito,” pakiusap ni Alejandro, sinusubukang kunin ang atensyon nito. “Ibibigay ko ang lahat. Ang pera, ang mansyon, makaalis lang kami ng anak ko.”

“Huli na!” asik ni Valeria. “Ngayong alam niyo na ang totoo, kailangang matapos ang kuwentong it—”

BOG!

Isang malakas na tunog ang umalingawngaw. Gamit ang huling lakas, iniamba ni Elvira ang brass lamp sa likod ng ulo ni Valeria. Nabitawan ni Valeria ang syringe at bumagsak siya sa sahig, nawalan ng malay.

Mabilis na kumilos si Alejandro. Kinuha niya ang syringe at itinapon ito sa malayo, saka mahigpit na niyakap ang kaniyang anak. “Diego… patawarin mo si Dad. Patawarin mo ako.”

Makalipas ang Isang Buwan

Ang mansyong Villareal ay hindi na kasingdilim ng dati. Ang mga kurtina ay nakabukas na, hinahayaang pumasok ang liwanag ng araw.

Si Valeria ay nasa loob na ng kulungan, nahaharap sa kasong Attempted Murder at Parricide matapos lumabas ang mga ebidensya ng kaniyang pag-sabotahe sa sasakyan ni Isabel. Ang hilaw na karne at mga insekto na nakuha sa cast ni Diego ay nagsilbing matibay na ebidensya ng kaniyang kalupitan.

Sa hardin, nakaupo si Diego sa isang wheel chair. Wala na ang cast sa kaniyang braso, na ngayon ay dahan-dahan nang naghihilom sa tulong ng mga espesyalista. Sa tabi niya, naroon si Aling Elvira, binabalatan siya ng prutas.

Lumabas si Alejandro mula sa bahay, dala ang isang baso ng gatas. Hindi na siya amoy alak; mukha na siyang taong muling nabuhay.

“Diego,” tawag ni Alejandro.

Lumingon ang bata. Wala na ang takot sa kaniyang mga mata. “Dad?”

Lumuhod si Alejandro sa harap ng anak at hinawakan ang kaniyang mga kamay. “Hinding-hindi na muling mauulit iyon. Hinding-hindi na ako hahayaang may manakit sa iyo, kahit sarili ko pang mga mata ang kailangan kong pagdudahan.”

Ngumiti si Diego at niyakap ang kaniyang ama. Sa likuran nila, si Aling Elvira ay tahimik na nagpunas ng luha. Alam niyang mahaba pa ang proseso ng paghilom, ngunit sa wakas, ang mga anino sa loob ng mansyon ay tuluyan nang pinalayas ng katotohanan.

At higit sa lahat—wala nang kailangang sumigaw sa dilim.