Napatungo si Emma.
“Isang gabi lang po sana…” basag ang boses niya. “Hindi ko po talaga alam ang gagawin ko.”
Tahimik lang si Roman.
At iyon ang pinakanakakatakot.
Hindi siya sumigaw.
Hindi siya nagbanta.
Hindi rin niya ibinalik agad si Lily.
Nakaupo lang siya roon habang tahimik na natutulog ang sanggol sa dibdib niya, na para bang matagal na nitong alam kung saan ligtas.
Mula sa taas ng restaurant, bahagyang narinig ang mahinang tugtog ng piano.
Napakalayo.
Parang ibang mundo.
Dahan-dahang tumayo si Roman.
Mas lalo siyang mukhang nakakatakot kapag nakatayo.
Halos mapaatras si Emma.
Pero hindi niya inalis ang tingin sa anak niya.
“Lumapit ka,” sabi ni Roman.
Nanginginig ang mga paa ni Emma habang dahan-dahan siyang lumapit sa mesa.
At habang papalapit siya—
lalo siyang nalilito.
Dahil walang malamig sa paraan ng pagkakahawak ni Roman kay Lily.
Walang yabang.
Walang pagkainis.
Ang isang kamay nito ay maingat na nakasuporta sa likod ng sanggol habang ang hinlalaki niya ay bahagyang gumagalaw sa maliit na paa nito na parang hindi niya namamalayan.
Parang sanay siya.
At iyon ang mas nakakatakot kaysa anupaman.
Huminto si Emma sa harap niya.
“Sir… ibibigay n’yo po ba siya sa akin?”
Tiningnan siya ni Roman nang diretso.
“Sa tingin mo ba sasaktan ko ang anak mo?”
Agad umiling si Emma.
“H-Hindi po.”
“Kahit lahat ng tao dito takot sa akin?”
Hindi siya nakasagot.
Dahil totoo iyon.
Takot silang lahat.
Takot ang guards.
Takot ang manager.
Takot pati suppliers.
May mga kwento tungkol kay Roman Castillo na hindi sinasabi nang malakas.
Mga lalaking nawawala matapos magtaksil.
Mga negosyong nagsasara sa loob ng isang gabi.
Mga politiko na biglang nagbabago ng isip matapos makipagkita sa kanya.
At ngayon—
ang lalaking iyon ang may hawak sa pinakamahalagang tao sa buhay niya.
Dahan-dahang ibinaba ni Roman ang tingin kay Lily.
“Anong pangalan niya?”
“Lily po.”
“May ama ba siya?”
Tumigil si Emma.
At sapat na ang katahimikang iyon para makuha ni Roman ang sagot.
Bahagyang tumigas ang panga nito.
“Iniwan kayo.”
Hindi iyon tanong.
“Opo.”
Muling natahimik ang opisina.
Pagkatapos—
gumalaw si Lily.
Bahagya siyang napaungol sa tulog at mas hinigpitan ang hawak sa polo ni Roman.
At may nangyari na hindi kailanman inaasahan ni Emma.
Ngumiti si Roman Castillo.
Maliit lang.
Halos hindi makita.
Pero totoo.
At sa isang iglap—
nawala ang aura ng lalaking kinatatakutan ng Maynila.
Hindi sindikato boss ang nasa harap niya.
Kundi isang lalaking may sobrang lungkot sa mata.
Parang may naalala siyang bagay na matagal nang patay.
“Nagugutom siya,” mahina niyang sabi.
“Ah—opo. Usually po kasi gising na siya ng ganitong oras…”
Tumango si Roman.
Pagkatapos ay iniabot niya si Lily.
Maingat.
Parang salamin ang bata.
Mabilis na niyakap ni Emma ang anak niya at halos mapaiyak sa sobrang gaan ng pakiramdam nang maramdaman niyang ligtas ito.
Paulit-ulit niyang hinahalikan ang noo ni Lily.
“I’m sorry… I’m sorry…”
“Tumingin ka sa akin.”
Napatingala si Emma.
At nanigas siya nang makita ang mukha ni Roman.
Wala na ang lambot.
Matalim na ulit ang tingin nito.
“Simula ngayon,” mababa niyang sabi, “hindi ka na magdadala ng bata sa storage room.”
Nanlaki ang mata ni Emma.
“Sir, please—”
“Hindi pa ako tapos.”
Tumayo siya nang tuwid.
“At hindi ka na rin magiging waitress.”
Parang bumagsak ang mundo ni Emma.
Nawalan siya ng kulay.
“Pakiusap po… kailangan ko po ng trabahong ito…”
Dahan-dahang lumapit si Roman.
“Magkano ang sweldo mo?”
“Twenty-two thousand po kada buwan…”
Tumango siya minsan.
“At kapalit noon, iiwan mo ang walong buwang sanggol sa likod ng kahon ng alak habang nagtatrabaho ka ng labindalawang oras.”
Napayuko si Emma sa hiya.
Hindi niya kayang ipagtanggol iyon.
Dahil totoo.
Huminga nang malalim si Roman.
Pagkatapos ay sinabi niya ang bagay na tuluyang nagpabago sa gabing iyon.
“Simula bukas,” sabi niya, “magtatrabaho ka sa taas.”
Hindi nakaintindi si Emma.
“S-sir?”
“Sa penthouse.”
Tuluyang natigilan siya.
Lahat ng tao sa restaurant alam ang penthouse sa ibabaw ng building.
Pribadong tirahan ni Roman Castillo.
Bawal puntahan.
Bawal banggitin.
At ngayon—
inaalok siyang magtrabaho roon?
“Ano po… ang gagawin ko?”
“Titingin ka sa akin habang kumakain ako at sisiguraduhing hindi ako namamatay sa lason.”
Hindi niya alam kung biro iyon.
Mukha kasing hindi.
Nanatiling seryoso si Roman.
“May nursery sa taas,” dagdag niya. “At may nurse na pumapasok tuwing umaga.”
Hindi makahinga si Emma.
“Bakit…?”
Unang beses umiwas ng tingin si Roman.
At nang magsalita siya—
mas tahimik na.
“Dahil anim na taon na ang nakakaraan,” sabi niya, “may anak din akong babae.”
Nanlamig ang buong silid.
“Tatay siya ng tawag sa akin.”
Huminto siya.
“At isang gabi… iniwan ko siya sa yaya para sa isang meeting.”
Mabagal siyang napapikit.
“Hindi na siya umabot nang buhay noong bumalik ako.”
Nawalan ng boses si Emma.
Habang si Roman—
ang lalaking kinatatakutan ng buong lungsod—
ay nakatayo sa ilalim ng malamig na ilaw ng opisina niya na parang multong hindi kailanman nakaalis sa gabing iyon.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Lily.
At sa unang pagkakataon—
nakita ni Emma ang totoong dahilan kung bakit walang nagtatangkang kalabanin si Roman Castillo.
Hindi dahil sa galit nito.
Kundi dahil wala nang natitirang mas mahalaga pa sa kanya para mawala..
Nanginginig ang mga kamay ni Emma habang yakap si Lily. Ang bawat salita ni Roman ay parang mabigat na bato na nahuhulog sa isang malalim na balon. Ngayon ay naiintindihan na niya ang dilim sa mga mata nito—hindi iyon dilim ng kasamaan, kundi dilim ng isang malawak na kawalan.
“Huwag kang matakot,” dugtong ni Roman, ang boses ay muling bumalik sa pagiging awtoridad. “Ang penthouse ang pinakaligtas na lugar sa lungsod na ito. Walang makakapasok doon nang hindi ko alam. At walang makakasakit sa kanya roon.”
“Sir…” mahina ang boses ni Emma, “hindi ko po alam kung paano kayo pasasalamatan.”
“Huwag mo akong pasalamatan,” putol ni Roman. “Magtrabaho ka nang maayos. Iyon lang ang hinihingi ko.”
Tumalikod si Roman at naglakad patungo sa malawak na bintana na nakaharap sa mga ilaw ng Maynila. Sa repleksyon ng salamin, nakita ni Emma ang sarili niya—isang hamak na waitress na may bitbit na sanggol, nakatayo sa gitna ng imperyo ng isang lalaking tila diyos kung ituring ng marami.
“Sal,” tawag ni Roman nang hindi lumingon.
Bumukas ang pinto at pumasok ang kanang-kamay niyang si Sal. Bakas sa mukha nito ang pagkagulat nang makitang hindi umiiyak si Emma at hindi rin galit ang boss niya.
“Boss?”
“Ihanda ang sasakyan. Ihatid mo sila sa penthouse. Sabihan mo ang security na simula ngayon, si Emma at ang bata ay off-limits sa kahit na sino. Kahit sa mga board members.”
Nanlaki ang mga mata ni Sal pero mabilis siyang tumango. “Masusunod po, Boss.”
Humarap si Roman kay Emma sa huling pagkakataon sa gabing iyon. “May mga gamit na sa taas. Damit, pagkain, at lahat ng kailangan ni Lily. Huwag mo nang isipin ang mga naiwan niyo sa boarding house. Susunugin na ni Sal ang lugar na iyon bukas para wala nang bakas na mag-uugnay sa inyo sa labas.”
Napasinghap si Emma. Ganoon kabilis. Sa loob ng isang oras, binura ni Roman Castillo ang luma niyang buhay.
“Bakit po ninyo ginagawa ito?” hindi napigilang itanong ni Emma. “Hindi niyo naman po kami kilala.”
Tumigil si Roman sa tapat ng pinto. Bahagyang tumama ang ilaw sa kanyang mukha, at muling nakita ni Emma ang “multo” sa loob ng mga mata nito.
“Dahil noong kailangan ng anak ko ang proteksyon ko, wala ako,” bulong ni Roman. “Ngayon… ayaw ko nang may batang natutulog sa loob ng storage room habang ang mundo ay nagpapakasasa sa labas.”
Lumabas si Roman ng silid nang hindi na lumingon pa.
Habang naglalakad si Emma palabas, bitbit si Lily at sinusundan si Sal, naramdaman niya ang tingin ng lahat ng empleyado sa restaurant. Ang bulungan ay parang hanging mabilis na kumalat. Ngunit hindi na siya natatakot.
Pagpasok sa elevator patungo sa penthouse, huling nakita ni Emma ang repleksyon nilang mag-ina sa makintab na bakal. Alam niyang sa pagbukas ng pintong iyon sa itaas, hindi na siya ang dating Emma.
Dahil sa gabing ito, sa gitna ng takot at pait, nakatagpo sila ng isang “halimaw” na mas piniling maging kuta kaysa maging panganib.
At para kay Lily, ang penthouse ni Roman Castillo ay hindi isang gintong kulungan—ito ang simula ng kanilang kaligtasan.
