Malam itu, hujan terus mengguyur mansion keluarga Valdez di Dallas.

Malam itu, hujan terus mengguyur mansion keluarga Valdez di Dallas.

Jeritan Diego terdengar semakin lemah.

Bukan karena rasa sakitnya berkurang…

tetapi karena tubuh kecilnya mulai kehabisan tenaga untuk melawan.

Di kamar pelayan, Elvira tidak bisa tidur.

Bayangan semut merah yang masuk ke dalam gips itu terus menghantuinya.

Dan semakin ia memikirkannya…

semakin dingin darahnya.

Akhirnya, menjelang pukul tiga pagi, ia mengambil keputusan.

Ia berjalan pelan melewati lorong mansion yang gelap.

Saat melewati kamar utama, ia melihat Valeria tertidur tenang di dada Alejandro.

Seolah tidak ada anak kecil yang sedang menjerit kesakitan beberapa meter dari sana.

Elvira menggenggam rosario kecil di sakunya.

Lalu membuka pintu kamar Diego.

Anak itu hampir tidak sadar.

Wajahnya pucat.
Bibirnya kering.
Tubuhnya gemetar.

Namun ketika melihat Elvira, matanya langsung dipenuhi air mata.

— “Tolong… Nana…”
— “Mereka masuk lagi…”

Suara Diego sudah hampir hilang.

Elvira langsung mencium bau busuk yang jauh lebih kuat daripada sebelumnya.

Bukan bau luka biasa.

Melainkan bau daging yang mulai membusuk.

Tangannya gemetar saat ia menyentuh gips itu.

Hangat.

Terlalu hangat.

Dan saat itulah…

ia mendengar suara kecil dari dalam.

Krek…
Krek…
Krek…

Seperti sesuatu yang bergerak.

Elvira langsung pucat.

Tanpa berpikir panjang lagi, ia mengambil gunting medis dari kotak P3K.

— “Maafkan Nana, Diego…”
— “Tapi kita harus buka ini sekarang.”

Diego menangis ketakutan.

Namun ia mengangguk.

Perlahan, Elvira mulai memotong gips itu.

Suara gunting memecah kesunyian kamar.

Dan beberapa detik kemudian…

SEEKOR SEMUT MERAH keluar dari celah gips.

Lalu satu lagi.

Lalu puluhan.

Elvira menjerit.

Saat gips itu akhirnya terbuka seluruhnya…

ia hampir pingsan.

Kulit tangan Diego penuh luka merah dan hitam.

Ratusan gigitan kecil memenuhi lengannya.

Dan di bagian terdalam gips…

terdapat potongan kecil daging mentah yang mulai membusuk.

Itulah yang menarik koloni semut masuk ke dalam gips anak itu selama berhari-hari.

Diego menangis histeris.

Elvira langsung memeluknya sambil gemetar.

— “Ya Tuhan… Ya Tuhan…”

Tiba-tiba pintu kamar terbuka keras.

Alejandro masuk dengan wajah marah.

— “Apa yang kau lakukan?!”

Namun kemarahannya langsung lenyap saat melihat tangan anaknya.

Sabuk yang tadi ia gunakan untuk mengikat Diego jatuh dari tangannya.

Tubuh pria itu membeku.

— “Dios mío…”

Elvira mengangkat potongan daging busuk dengan tisu.

Matanya penuh air mata dan kemarahan.

— “Ini bukan ulah anak kecil, Señor.”
— “Seseorang sengaja memasukkan ini ke dalam gipsnya.”

Alejandro mundur selangkah.

Pikirannya langsung kosong.

Lalu perlahan…

ia teringat sesuatu.

Tiga hari lalu…

Valeria bersikeras membawa Diego sendirian untuk “mengganti lapisan dalam gips” karena katanya rumah sakit terlalu lambat.

Dan malam itu juga…

jeritan Diego dimulai.

Wajah Alejandro langsung berubah pucat.

— “Di mana Valeria?”

Namun sebelum ada yang menjawab…

suara mesin mobil terdengar dari luar mansion.

Valeria mencoba kabur.

Alejandro berlari keluar seperti orang gila.

Di tengah hujan deras, ia melihat lampu mobil Valeria menyala di gerbang depan.

Ia menghentikan mobil itu dengan tangannya sendiri.

Valeria keluar sambil panik.

— “Alejandro, dengarkan aku—”

PLAK!

Untuk pertama kalinya dalam hidupnya, Alejandro kehilangan kendali.

— “Kau menyiksa anakku?!”

Valeria menangis.

Namun kali ini bukan tangisan pura-pura.

Karena Alejandro akhirnya tahu semuanya.

Valeria mengaku.

Ia iri pada Diego.

Ia membenci kenyataan bahwa Alejandro selalu lebih mencintai anaknya daripada dirinya.

Dan saat mendengar dokter berkata Diego harus memakai gips selama beberapa minggu…

ia melihat kesempatan.

Ia memasukkan daging mentah dan gula ke dalam lapisan gips agar serangga masuk perlahan-lahan.

Ia ingin Diego terlihat “gila”.

Karena jika anak itu dikirim ke psychiatric clinic…

seluruh warisan keluarga Valdez akan jatuh padanya.

Alejandro jatuh berlutut di tengah hujan.

Tubuhnya gemetar hebat.

Karena selama berhari-hari…

ia tidak mempercayai anaknya sendiri.

Ia bahkan mengikat Diego di tempat tidur saat anak itu sebenarnya sedang disiksa hidup-hidup.

Malam itu juga polisi datang.

Valeria dibawa pergi dengan tangan diborgol sambil berteriak histeris.

Dan untuk pertama kalinya sejak ibunya meninggal…

Diego tertidur tanpa menjerit.


Beberapa bulan kemudian…

lengan Diego mulai sembuh perlahan.

Namun luka terbesar bukan berada di kulitnya.

Melainkan di hati seorang anak kecil yang pernah memohon kepada ayahnya untuk percaya padanya…

dan tidak dipercaya.

Suatu malam, Alejandro duduk di samping tempat tidur Diego.

Matanya merah.

Di tangannya ada sabuk yang dulu ia pakai untuk mengikat putranya.

Ia meletakkannya di lantai.

Lalu berkata dengan suara pecah:

— “Aku tidak pantas disebut ayah.”

Diego menatapnya lama.

Kemudian anak kecil itu perlahan memeluk ayahnya.

Dan di situlah Alejandro akhirnya menangis…

bukan sebagai pengusaha kaya,
bukan sebagai pria kuat,
tetapi sebagai seorang ayah yang hampir kehilangan anaknya karena mempercayai orang yang salah.

Nang sumikat ang araw kinabukasan, wala nang boses si Diego sa kakasigaw.

Paalon-alon na lamang ang kanyang paghinga habang nakatali pa rin ang maliit niyang kamay sa kama. Nangingitim na ang balat sa paligid ng cast. At sa bawat segundo, mas lumalakas ang mabahong amoy na parang nabubulok na laman.

Ngunit si Alejandro…

Hindi pa rin makatingin nang diretso sa anak niya.

Buong gabi siyang kinain ng galit, pagod, at mga salitang paulit-ulit na ibinulong ni Valeria sa kanyang isip:

“Manipulador siya.”
“Gusto ka lang niyang kontrolin.”
“Sinisira niya ang pamilya natin.”

Hanggang sa mahina siyang tawagin ni Diego.

“Dad…”

Basag ang boses nito.

“Kapag namatay ako… promise mo… huwag mong hayaang hawakan niya ang mga gamit ni Mama…”

Parang may kutsilyong dahan-dahang bumaon sa dibdib ni Alejandro.

Dahil iyon din ang eksaktong sinabi ng kanyang yumaong asawa noon sa ospital bago ito mawalan ng hininga:

“Protektahan mo si Diego… kahit kanino.”

At sa unang pagkakataon sa loob ng maraming buwan…

May kung anong takot na gumapang sa kanyang sikmura.

Eksaktong sandaling iyon, biglang bumukas ang pinto.

Si Aling Elvira.

May hawak siyang bolt cutter at kitchen knife.

Namutla si Alejandro.
“Elvira, ano’ng ginagawa mo—”

“Kung mali ako,” nanginginig ngunit matigas niyang sabi,
“ako na mismo ang aalis sa bahay na ito.”

Lumapit siya kay Diego.

Halos mawalan ng malay ang bata sa pag-iyak.

“Please…” bulong nito.
“Please alisin n’yo na…”

Tumigil si Alejandro.

Habang si Valeria naman ay biglang sumigaw:

“Huwag! Bawal galawin ang cast! Kakakasabi lang ng doktor—”

Pero hindi na siya pinansin ni Elvira.

SNAP!

Naputol ang unang bahagi ng plaster.

At agad…

May narinig silang tunog.

Mahinang pagkikiskisan.
Parang may daan-daang maliliit na paa na sabay-sabay gumagalaw.

Napatras si Alejandro.

Nanlaki ang mata ni Diego habang umiiyak.

At nang tuluyang mabasag ni Elvira ang gitna ng cast—

BUMULWAK palabas ang nagkakagulong pulang langgam.

Kasama ng maitim na nana.
Dugo.
At nabubulok na balat.

Napahiyaw si Alejandro.

Parang tumigil ang buong mundo.

Sa ilalim ng cast…

May mga sugat na halos umabot sa laman.
May kagat.
May impeksiyon.
At sa loob ng padding ng plaster—

May durog na candy at syrup na sadyang ibinuhos upang akitin ang mga langgam sa loob.

Nabitawan ni Alejandro ang upuan.

“H-Hindi… Diyos ko…”

Humahagulgol si Diego habang nanginginig ang buong katawan.

“Sinabi ko sa’yo, Dad…”
“Sinabi ko sa’yo…”

Dahan-dahang lumingon si Alejandro kay Valeria.

At doon niya nakita—

Hindi gulat.

Kundi takot.

Takot dahil nahuli na siya.

“Honey, I can explain—”

“ANO ANG GINAWA MO SA ANAK KO?!”

Sa unang pagkakataon, umugong sa buong mansyon ang boses ni Alejandro.

Umatras si Valeria.

Ngunit hindi na siya nakapagsalita pa.

Dahil may inilapag si Aling Elvira sa mesa.

Isang maliit na bote.

At isang pares ng latex gloves.

“Natagpuan ko ito sa banyo ni Ma’am,” umiiyak na sabi niya.
“At may mga patay na langgam sa loob ng trash bin.”

Parang gumuho ang mundo ni Alejandro.

Hindi aksidente.

Hindi paranoia.

Hindi kabaliwan.

May taong sadyang ginawang impiyerno ang katawan ng anak niya.

At pinaniwala siyang baliw ito.

Lumuhod si Alejandro sa harap ni Diego.

Ngunit umatras ang bata sa takot.

Iyon ang tuluyang dumurog sa kanya.

Dahil mas natatakot na ngayon sa kanya ang sarili niyang anak kaysa sa sakit.

Makalipas ang ilang minuto, dumating ang ambulansya at pulis.

Habang inilalabas si Diego sa stretcher, mahigpit nitong hawak ang kamay ni Aling Elvira.

Hindi ang kamay ng kanyang ama.

At bago tuluyang isara ang pinto ng ambulansya, mahina siyang tumingin kay Alejandro.

Namumugto ang mata.
Basag ang boses.

“Pinaniwalaan mo siya kaysa sa akin…”

Hindi nakasagot si Alejandro.

Dahil walang salita sa mundo ang kayang burahin ang katotohanang iyon.

Nang araw ding iyon, inaresto si Valeria dahil sa child abuse at attempted murder.

Ngunit para kay Alejandro…

Hindi kulungan ni Valeria ang pinakamalaking parusa.

Kundi ang bawat gabing nagigising siya dahil naririnig pa rin niya ang sigaw ng anak niyang nagmamakaawang:
“Dad… putulin n’yo na…”

At habang-buhay niyang dadalhin ang katotohanang minsan…

Mas pinili niyang paniwalaan ang halimuyak ng kasinungalingan kaysa sa iyak ng sarili niyang anak.