Pati ang malakas na tugtog, parang nawalan ng tunog sa tenga ko habang nakatingin si Adrian sa screen ng cellphone ko.
Sa video call, malinaw ang lalaking naka-suit na nakayuko nang bahagya.
“Miss Mari,” magalang niyang ulit, “nag-message na rin po ang chairman. Nasa airport na po ang private jet.”
“Lilipad po kayo diretso sa Singapore ngayong gabi para sa emergency board meeting.”
Halos mabitawan ni Sofia ang hawak niyang baso.
“A-anong chairman?” mahina niyang tanong.
Hindi ako agad sumagot.
Tahimik ko lang pinatay ang tawag.
Pero sapat na ang ilang segundong iyon para mabura ang mga ngiti nila.
Yung lalaking kanina lang tumatawa habang pinupustahan kung kailan ako babalik—
ngayon, hindi na makatingin nang maayos sa akin.
Napansin ko ring dahan-dahang bumitaw si Sofia sa braso ni Adrian.
“Ano ’yon?” pilit na tumatawa ng isa nilang kaibigan. “Prank ba ’yon?”
Tahimik akong uminom ng tubig bago tumingin kay Adrian.
“May kailangan ka pa ba?”
Ngayon lang yata siya nawalan ng sasabihin.
“Kailan pa…” paos niyang tanong, “…nagkaroon ka ng private jet?”
Napangiti ako nang mahina.
“Matagal na.”
Natawa si Sofia, pero halatang pilit.
“Wow ha. Secret rich girl?”
Hindi pa rin ako nawawala sa tingin kay Adrian.
“At least ngayon,” mahinahon kong sabi, “naiintindihan ko na kung bakit ayaw mong makinig noon kapag may pangarap ako.”
“Mas komportable ka kasing ako ’yung laging naghahabol.”
Parang gusto niyang magsalita pero walang lumalabas.
Kaya ako na ang tumuloy.
“Tinanggihan ko ang overseas position dalawang beses dahil sa ’yo.”
“Tinanggihan ko rin ang pagkakataong maging partner sa kumpanya.”
“Alam mo kung bakit?”
Tahimik siya.
“Dahil akala ko mas importante ang relasyon natin.”
Humigpit ang hawak niya sa baso.
At sa unang pagkakataon matapos ang siyam na taon—
nakita kong siya naman ang natatakot.
“Mari…” mahina niyang sabi. “Hindi ko alam…”
Napailing ako.
“Hindi, Adrian.”
“Hindi mo lang piniling alamin.”
Tahimik ang buong grupo niya.
Wala nang tumatawa.
Wala nang nagbibiro.
Dahil ngayon lang nila narealize—
habang ginagawa nila akong katatawanan…
unti-unti naman nilang minamaliit ang babaeng matagal nang kayang umalis.
Lumapit nang kaunti si Adrian.
“Mari, pwede ba tayong mag-usap nang tayo lang?”
Ngumiti ako.
Pero this time, wala nang sakit doon.
Pagod na lang.
“Alam mo kung ano pinaka-nakakatawa?”
Napakunot-noo siya.
“Siyam na taon akong natakot na mawala ka.”
“Pero tatlong araw lang nawala ako…”
“…hindi mo na kayang huminga nang maayos.”
Parang may kung anong nabasag sa mukha niya.
At doon ko tuluyang narealize—
hindi siya nasasaktan dahil mahal niya ako.
Nasasaktan siya dahil ngayon lang niya naranasang hindi ako bumabalik.
Biglang tumayo ang best friend ko at hinila ang maleta ko.
“Tara na,” sabi niya. “Baka mahuli ka pa sa private jet mo.”
Napatawa ako nang mahina.
Pagdaan ko kay Sofia, nakita kong hindi na siya makatingin diretso.
Yung kumpiyansa niya kanina—
wala na.
Dahil ngayon alam na niya.
Hindi siya nanalo.
Hindi niya nakuha ang lalaking minahal ko.
Ang nakuha niya…
ay lalaking nagsimulang habulin ako noong huli na ang lahat.
Bago ako tuluyang makalabas ng bar, biglang nagsalita si Adrian.
Mahina.
Halos pabulong.
“Mari…”
Huminto ako pero hindi lumingon.
“Babalik ka pa ba?”
Napapikit ako sandali.
Naalala ko lahat.
Yung mga gabing umiiyak ako mag-isa habang online siya kasama si Sofia.
Yung mga pagkakataong ako lagi ang humihingi ng tawad kahit ako ang nasasaktan.
Yung siyam na taon na paulit-ulit kong kinumbinsi ang sarili kong sapat akong mahalin.
Pagkatapos, marahan akong ngumiti.
At sa wakas—
unang beses kong sinabi ang salitang matagal kong hindi kayang sabihin.
“Hindi na.”
Tuluyan akong naglakad palabas ng bar.
Malamig ang hangin sa labas.
Pero magaan ang dibdib ko.
Habang umaandar ang sasakyan papunta sa airport, tumingin ako sa ilaw ng lungsod sa labas ng bintana.
Hindi ko alam kung ano naghihintay sa akin sa ibang bansa.
Hindi ko alam kung magiging madali ba ang bagong buhay.
Pero isang bagay ang sigurado.
May mga taong akala nila hindi mo kayang mawala…
dahil nasanay silang palagi kang bumabalik.
Hanggang sa isang araw—
mapagod ka na lang talaga.
At kapag dumating ang araw na ’yon…
kahit anong habol nila—
hindi ka na lilingon.
Adrian na natigil sa gitna ng bar.
Yung hawak niyang baso, dahan-dahang bumaba sa mesa.
“Sino ’yan?” mahinang tanong niya, pero halatang pilit pinipigilan ang kaba.
Hindi ko siya sinagot agad.
Sa kabilang linya, narinig ko ulit ang boses ng assistant.
“Miss Mari, lahat ng shareholders ay naka-online na po. Hinihintay na lang nila kayo para i-finalize ang takeover ng Asia-Pacific division.”
Sandaling katahimikan.
Parang biglang naging mabigat ang hangin sa loob ng bar.
Yung mga kaibigan ni Adrian kanina na maingay… ngayon biglang walang kibo.
Si Sofia, napalunok.
“Ano… takeover?” bulong niya.
Dahan-dahan kong isinara ang laptop ko at tumayo.
Tumingin ako kay Adrian.
Sa unang pagkakataon, hindi na siya yung lalaking sanay akong habulin.
Kundi isang taong hindi na alam kung saan siya lulugar.
“Hindi mo na pala kailangang mag-alala,” sabi ko nang kalmado.
“Kasi aalis na rin ako sa buhay mo… tuluyan na.”
Lumapit ako sa entrance.
Pero bago ako tuluyang makalabas, narinig ko siya sa likod ko.
“Wait.”
Yung boses niya… hindi na kumpiyansa.
“Hindi mo man lang ba ako papaliwanagan?”
Huminto ako sandali, pero hindi na ako lumingon.
“Pinaglaruan mo ako ng siyam na taon,” mahina kong sagot.
“Ngayon lang ako naging seryoso… sa sarili ko.”
Pagkalabas ko ng bar, bumungad ang itim na convoy.
May nakaabang na private jet sa VIP terminal ng airport.
Habang sumasakay ako sa sasakyan, unti-unting lumalayo ang ilaw ng lungsod sa likod ko.
At sa rearview mirror…
Nakikita ko si Adrian sa may pintuan ng bar.
Hindi na siya humahabol.
Hindi na rin siya tumatawa.
Sa unang pagkakataon…
Siya naman ang naiwan sa likod.
Makalipas ang ilang buwan.
Balita sa business news:
“Former CEO of Valderama Empire resigns after failed personal and corporate restructuring.”
At isa pang headline:
“New global chairman Mari Santos officially acquires controlling stake in Valderama Holdings.”
Sa conference hall, nakaupo ako sa harap ng daan-daang investors.
Flash ng camera, tanong ng media, ingay ng mundo.
Pero sa loob ko…
Tahimik.
Hindi dahil malungkot.
Kundi dahil sa wakas, hindi na ako umiikot sa buhay ng taong hindi ako pinipili.
Pagkatapos ng press conference, lumapit ang assistant ko.
“Ma’am, may message po.”
Binuksan ko.
Isang unknown number.
“Hindi pa rin kita maintindihan.”
Sandali ko lang tiningnan, tapos pinatay ko ang screen.
At habang naglalakad ako palabas ng building…
Ngumiti ako.
Hindi na ako yung babaeng naghihintay.
Hindi na rin ako yung babaeng babalik.
Ngayon…
Ako na yung pinaghihintay ng buong mundo.