Buong akala niya, nakahanap siya ng mas “karapat-dapat” kaysa sa lalaking itinapon niya sa ulan kagabi.
Hindi niya alam…
Ako ang may-ari ng kumpanyang pinagtatrabahuhan ni Derrick.
At ngayong gabi ang annual executive gala ng Valderama Group—ang gabing unang beses kong haharap sa lahat bilang bagong chairman matapos magretiro ang ama ko.
Dumating ako sa ballroom nang nakasuot ng itim na tuxedo, kasama ang convoy ng mga luxury cars.
Pagbukas pa lang ng pinto, biglang tumahimik ang buong bulwagan.
“Mr. Valderama has arrived.”
Isa-isang yumuko ang mga executives.
Ang mga investors na dating hindi ko mahagilap ay nag-unahang makipagkamay.
At sa pinakadulo ng hall…
Nakita ko si Cassandra.
Namutla siya.
Literal na nabitiwan niya ang hawak na wine glass nang makita akong naglalakad sa red carpet habang sinasalubong ng board of directors.
Katabi niya si Derrick.
At mas mabilis pa sa kidlat ang pagkawala ng kumpiyansa sa mukha nito.
“Impossible…” bulong ni Cassandra.
Humakbang ako papalapit sa stage.
Pag-akyat ko roon, ngumiti ang host.
“Ladies and gentlemen, please welcome the sole heir and new owner of the Valderama Empire… Mr. Mateo Valderama.”
Parang tumigil ang oras.
Kitang-kita ko ang panginginig ng kamay ni Cassandra.
Unti-unting bumalik sa isip niya ang lahat:
Ang bahay na “nasa pangalan” nila.
Ang engagement ring na itinapon niya sa putik.
At ang lalaking tinawag niyang pulubi.
Pagkatapos ng speech ko, halos tumakbo siya papunta sa akin.
“M-Mateo… babe… please, explain mo naman ito…”
Mahinahon ko siyang tiningnan.
“Hindi ba’t sabi mo, walang magpapakasal sa lalaking amoy imburnal?”
Namula ang mukha niya.
“Mali ako… nagulat lang ako noon…”
Humagulgol siya habang pilit hinahawakan ang braso ko.
“Mahal talaga kita…”
Napangiti ako nang bahagya.
Pero malamig.
“Talaga?”
“Dahil kahapon lang, itinapon mo ang singsing na sampung milyong piso sa mukha ko.”
Biglang lumuhod si Cassandra sa harap ko.
Nagbulungan ang buong ballroom.
“Mateo please… bigyan mo ako ng isa pang chance…”
Tahimik kong inalis ang kamay niya sa suit ko.
Pagkatapos ay tumingin ako kay Derrick.
“Vice manager ka sa subsidiary ko, tama?”
Namutla ito.
“O-opo sir…”
“Alam mo bang bawal sa company policy ang pakikipagsabwatan para siraan ang shareholders at executives?”
Hindi ito makasagot.
Dahan-dahan kong inilabas ang cellphone ko.
At pinatugtog ko ang audio recording ng tawag nila ni Cassandra kagabi.
“Tinapon ko na yung basurang nobyo ko…”
“Good. Mas bagay ka rito sa mga tunay na mayaman.”
Natahimik ang buong hall.
Pati ang CEO ng subsidiary nila ay napahawak sa noo.
Kinabukasan—
tinanggal si Derrick sa trabaho.
Na-blacklist si Cassandra sa halos lahat ng kumpanya ng grupo namin matapos lumabas ang video ng eskandalo.
At ang bahay na ipinagmamalaki ng pamilya niya?
Legal na binawi ng mga abogado ko dahil bahagi pala iyon ng conditional premarital asset transfer.
Sa loob ng isang linggo, nawala sa kanila ang lahat ng luho na ipinagyabang nila.
Samantalang ako…
Tahimik lang akong bumalik sa trabaho.
Dahil sa unang pagkakataon matapos ang dalawang taon—
mas gumaan ang pakiramdam ko.
Hindi dahil nakaganti ako.
Kundi dahil bago pa man ako ikasal…
nalaman ko na ang tunay na mukha ng babaeng halos pagkatiwalaan ko ng buong buhay ko.
At habang nakatanaw ako sa ilaw ng lungsod mula sa penthouse office ko, dahan-dahan kong inikot ang engagement ring sa pagitan ng mga daliri ko bago ito tuluyang isinara sa maliit na kahon.
Hindi lahat ng nawawala ay kawalan.
Minsan…
iyon ang mismong bagay na nagliligtas sa’yo.
Lumipas ang anim na buwan.
Tahimik na nawala sa social circles ng Jakarta ang pangalan ni Cassandra.
Ang mga dating kaibigan niyang nakikipag-unahan maki-selfie sa kanya ay isa-isang lumayo nang wala na siyang luxury cards, private access, at koneksyon sa Valderama Empire.
Si Derrick naman, matapos matanggal sa trabaho, nabaon sa utang dahil sa mga negosyong pilit niyang pinasok gamit ang pangalan ng mga taong hindi naman talaga nakakakilala sa kanya.
At ako?
Mas naging abala kaysa dati.
Mas lumaki ang kumpanya.
Mas dumami ang responsibilidad.
Pero sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon…
tahimik ang buhay ko.
Wala nang taong mahal lang ako kapag may pera akong maibibigay.
Wala nang kailangang suyuin para manatili.
Isang gabi, matapos ang isang investors’ conference sa Singapore, bumalik ako sa Jakarta nang walang pasabi sa kahit sino.
Paglabas ko ng headquarters namin, nakita ko ang isang babaeng nakaupo sa tapat ng building habang yakap ang lumang handbag.
Payat na siya.
Wala na ang mamahaling damit.
Wala na rin ang mataray na tingin.
Si Cassandra.
Dahan-dahan siyang tumayo nang makita ako.
“Mateo…”
Paos ang boses niya.
Tahimik lang akong tumingin sa kanya.
“Pwede ba tayong mag-usap kahit limang minuto lang?”
Ayokong pumayag.
Pero may bahagi sa akin na gustong marinig kung hanggang saan siya nadala ng mga pinili niya.
Pumasok kami sa maliit na café sa tabi ng building.
Malayo iyon sa mga lugar na dati niyang gustong puntahan.
Walang chandelier.
Walang VIP room.
Tahimik lang.
Umiyak siya halos buong oras.
“Akala ko kasi… kapag mayaman ang isang tao, hindi siya mawawala kahit anong gawin ko…”
Napabuntong-hininga siya.
“Hindi ko naintindihan noon na hindi pera ang nawawala sa akin.”
“Tayo.”
Tahimik akong nakatingin sa tasa ng kape.
“Late mo nang na-realize.”
Tumulo ang luha niya.
“May chance pa ba?”
Matagal akong hindi sumagot.
Pagkatapos, marahan kong inilabas mula sa wallet ko ang lumang larawan naming dalawa noong nagsisimula pa lang kami.
Noong wala pang cameras.
Wala pang luxury gifts.
Noong totoo pa ang mga ngiti.
Tinitigan iyon ni Cassandra habang nanginginig ang labi niya.
At saka ko dahan-dahang pinunit ang larawan sa gitna.
“Minsan,” mahina kong sabi, “may mga bagay na kapag nabasag… hindi na talaga nabubuo.”
Tuluyan siyang napaiyak.
Pero sa pagkakataong iyon—
wala na akong naramdamang galit.
Wala ring pagmamahal.
Pagod na lang.
Tumayo ako at nag-iwan ng bayad sa mesa.
Bago ako tuluyang umalis, huminto ako sandali.
“At salamat.”
Napatingin siya sa akin, naguguluhan.
“Dahil kung hindi mo ako itinapon noong gabing iyon…”
“Maaaring habambuhay kong hindi nalaman na mali pala ang babaeng gusto kong pakasalan.”
Pagkatapos noon, tuluyan na akong naglakad palayo.
Hindi na ako lumingon.
At habang nakatanaw ako sa maliwanag na ilaw ng lungsod mula sa loob ng sasakyan, unang beses kong naramdaman—
na hindi lahat ng love story ay nagtatapos sa kasalan.
Minsan…
nagtatapos ito sa tamang paglayo sa maling tao.