Pagdating namin sa hotel sa Cebu, halos nakapalibot na ang buong security team ng Villareal Group.
Kumikislap ang mga camera ng media sa labas.
May mga pulis.
May private investigators.
At sa gitna ng lahat ng iyon… nakatayo si Lucas Villareal.
Mas matangkad siya kaysa sa naaalala ko.
Naka-itim siyang suit, ngunit kahit tahimik lang siyang nakatayo, ramdam agad ang bigat ng presensya niya.
Nang makita niya ako, diretso siyang lumapit.
Walang emosyon ang mukha niya.
“Arielle.”
Napalunok ako.
“Hindi ko siya sinaktan.”
Matagal niya akong tinitigan bago marahang tumango.
“I know.”
Natigilan ako.
Maging si Nathan ay napalingon sa kuya niya.
“Kuya… ayon sa CCTV—”
“Hindi sapat ang CCTV para husgahan ko agad siya.”
Malamig ngunit kalmado ang boses ni Lucas.
Pagkatapos, may inilapag siyang tablet sa mesa sa harap ko.
“Pero kailangan mong sabihin sa akin ang lahat ng nangyari bago siya mawala.”
Huminga ako nang malalim.
“At bakit mo ako pagkakatiwalaan?”
Sandaling natahimik si Lucas.
Pagkatapos ay mahina siyang ngumiti.
“Dahil tatlong taon na kitang kilala.”
Nanlaki ang mata ko.
Napansin agad iyon ni Nathan.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Tahimik na kinuha ni Lucas ang isang lumang larawan mula sa wallet niya.
At halos tumigil ang tibok ng puso ko nang makita ko iyon.
Ako iyon.
Kuha sa isang kasal sa Singapore tatlong taon na ang nakalipas.
Nakatalikod ako habang inaayos ang belo ng bride.
Hindi ko man lang alam na may kumuha ng litrato.
Mahina siyang nagsalita.
“Noong panahong iyon… ikaw ang wedding planner na nagligtas sa buong event nang masira ang venue isang oras bago magsimula ang ceremony.”
“Habang lahat nagpapanic… ikaw lang ang kalmado.”
“Simula noon…”
Sandali siyang tumigil.
“…ikaw na ang hinangaan ko.”
Parang nawalan ng hangin ang buong silid.
Unti-unting namutla si Nathan.
“Kuya…”
Pero hindi siya nilingon ni Lucas.
Sa halip, tumingin lang siya sa akin.
“At noong nalaman kong ikaw ang girlfriend ni Nathan… lumayo ako.”
“Dahil kapatid ko siya.”
Biglang sumikip ang dibdib ko.
Habang si Nathan naman ay tila hindi makapaniwala.
“Hindi… imposible…”
Mapait na napangiti si Lucas.
“Hindi mo kasi kailanman tunay na nakita kung gaano kahalaga si Arielle.”
Tahimik ang buong suite.
At eksaktong sandaling iyon—
Biglang bumukas ang pinto.
Humahangos na pumasok ang head of security.
“Sir!”
“May nakita po kaming bagong footage!”
Mabilis niyang ikinonekta ang tablet sa malaking screen.
At doon… sabay-sabay kaming natigilan.
Sa video, malinaw na makikitang ang nawawalang fiancée ni Lucas — si Clarisse — ay kusang sumakay sa isang kotse.
Kasama ang…
isang lalaki.
At nang mag-zoom ang camera—
namutla si Nathan.
Dahil siya iyon.
“A-anong—”
Napaatras siya.
Pero hindi pa tapos ang video.
Maya-maya, malinaw na narinig ang boses ni Clarisse.
“Nathan, kapag natuloy ang kasal namin ng kuya mo, mawawala lahat ng shares na ipinangako mo sa akin.”
“At saka… buntis na ako.”
Parang sumabog ang buong mundo ko.
Unti-unting bumagsak ang cellphone mula sa kamay ko.
Habang si Lucas…
tahimik lang na nakatingin kay Nathan.
Ang lamig ng mga mata niya.
“Kaya pala bigla mong iniwan si Arielle.”
Walang makapagsalita.
Nanginginig si Nathan.
“Kuya… makinig ka muna…”
Pero biglang sumuntok si Lucas.
“BANG!”
Tumilapon si Nathan sa sahig.
Halos mapahiyaw ang lahat.
Iyon ang unang beses kong makita si Lucas mawalan ng kontrol.
Lumapit siya at muling hinawakan sa kuwelyo ang kapatid.
“Alam mong mahal ko siya.”
“Pero dahil kapatid kita… umatras ako.”
“Pagkatapos, sasaktan mo lang siya para sa ganitong babae?”
Duguan ang labi ni Nathan habang tuluyang bumagsak ang mukha niya sa kahihiyan.
At doon ko lang tuluyang naintindihan ang lahat.
Hindi ako iniwan dahil hindi ako sapat.
Iniwan ako dahil mahina siya.
At duwag.
Kinabukasan, sumabog ang buong social media.
Kumalat ang eskandalo nina Nathan at Clarisse.
Bumagsak ang shares ng kumpanya nila.
Kinansela ang engrandeng kasal.
At si Lucas mismo ang humarap sa media.
Akala ng lahat, itatanggi niya ang lahat.
Pero sa harap ng mga camera, kalmado niyang sinabi:
“Ang babaeng tunay na minahal ko…”
“…ay hindi ang fiancée kong nawala.”
“Siya ang babaeng nagligtas sa daan-daang kasal habang unti-unting sinisira ang sarili niyang puso.”
“At kung papayagan niya ako…”
Bahagya siyang ngumiti habang diretso akong tinitigan sa gitna ng crowd.
“…gusto kong ako naman ang bumuo ng masayang wakas para sa kanya.”
Biglang umugong ang buong venue.
Napatakip ako ng bibig habang mabilis na tumulo ang luha ko.
Sa unang pagkakataon matapos ang napakaraming sakit…
may isang taong pinili ako nang buong-buo.
Hindi bilang pansamantalang kapalit.
Hindi bilang sikreto.
Kundi bilang pinakamahalagang babae sa buhay niya.
At habang kumikislap ang mga camera sa paligid…
marahan niyang inilagay sa kamay ko ang isang maliit na velvet box.
Hindi engagement ring.
Kundi ang lumang singsing na itinapon ko matapos akong iwan ni Nathan.
Ngumiti siya.
“Hindi ko gustong burahin ang nakaraan mo.”
“Gusto ko lang tulungan kang magkaroon ng mas magandang kasunod.”
At sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon…
nakangiti akong umiyak sa harap ng buong mundo.
Lumipas ang anim na buwan.
Tahimik na nawala si Nathan at Clarisse sa high society ng Jakarta matapos ang sunod-sunod na eskandalo.
Ang dating lalaking ipinagmamalaki sa lahat ng business magazines… ngayon ay halos hindi na mabanggit ng media.
Samantalang ako naman…
Unti-unting bumangon.
Hindi dahil gusto kong patunayan na kaya ko nang wala siya.
Kundi dahil sa unang pagkakataon, may taong naniwalang hindi ko kailangang baguhin ang sarili ko para mahalin.
At ang taong iyon ay si Lucas.
Hindi niya ako minadali.
Hindi niya ako pinilit kalimutan ang sakit.
Sa halip, tahimik lang siyang nanatili sa tabi ko.
Tuwing madaling-araw na nahihilo ako dahil sa pagbubuntis, siya ang unang nagdadala ng mainit na tsaa.
Kapag napapagod ako sa trabaho, kusa niyang kinukuha ang laptop ko at sinasabing:
“Pahinga muna, Arielle.”
At sa bawat pagkakataong natatakot akong magmahal ulit…
hindi siya nagsasawang patunayan na hindi lahat ng tao ay nananakit.
Hanggang sa dumating ang gabi ng pinakamalaking wedding awards sa Southeast Asia.
Punong-puno ng celebrities, tycoons, at socialites ang grand ballroom sa Singapore.
Nang tawagin ang pangalan ko bilang:
“Best Luxury Wedding Director of the Year”
biglang nagpalakpakan ang buong venue.
Nanginginig akong umakyat sa stage habang hawak ang tiyan ko.
Pitong buwan na ang baby ko noon.
At habang tumatayo ako sa harap ng napakaraming tao…
naalala ko ang dating sarili ko.
Iyong babaeng umiiyak mag-isa sa maliit na apartment habang hawak ang pregnancy test.
Iyong babaeng iniwan dahil hindi siya “sapat.”
Pero ngayong gabi…
hindi na ako ang babaeng iyon.
Pagkababa ko ng stage, agad akong sinalubong ni Lucas.
Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.
Punong-puno ng pagmamalaki ang mga mata niya.
Pagkatapos ay dahan-dahan siyang lumuhod sa harap ko.
Biglang napaingay ang buong ballroom.
May inilabas siyang maliit na kahon.
Pero sa pagkakataong ito…
hindi lumang singsing ang laman.
Kundi isang simpleng diamond ring.
Hindi sobrang laki.
Hindi sobrang engrande.
Pero iyon ang pinakamagandang singsing na nakita ko.
Dahil habang hawak iyon ni Lucas… nanginginig ang mga kamay niya.
At mahina siyang nagsalita:
“Arielle…”
“Hindi ko kayang burahin ang sakit na dinaanan mo.”
“Pero habang buhay kong sisikaping siguraduhin na hindi mo na muling mararamdaman na nag-iisa ka.”
Unti-unting namuo ang luha sa mga mata ko.
At bago pa siya tuluyang makapagsalita—
biglang may maliit na boses na sumingit mula sa harapan.
“Say yes na po kasi!”
Napatawa ang buong ballroom.
Dahil ang nagsalita ay ang limang taong gulang na flower girl na matagal nang nakatitig sa amin.
Napatawa rin ako habang umiiyak.
At sa gitna ng ilaw, camera flashes, at napakaraming tao…
unang beses kong sinagot ang isang lalaki nang walang takot sa puso ko.
“Oo.”
Halos mabingi ang buong ballroom sa lakas ng palakpakan.
At habang marahang isinusuot ni Lucas ang singsing sa daliri ko…
mahina niyang hinalikan ang noo ko.
Eksaktong sandaling iyon—
biglang gumalaw ang baby sa tiyan ko.
Natigilan kami pareho.
Pagkatapos ay napatawa si Lucas habang nakapatong ang kamay niya sa tiyan ko.
Mukhang pati ang anak mo… sang-ayon sa desisyon mo.”
Napaluha ako lalo.
Dahil sa wakas…
natagpuan din namin ang tahanang matagal naming hinahanap.
Hindi sa engrandeng kasal.
Hindi sa yaman.
Hindi sa pangalan ng pamilya.
Kundi sa taong pinipili kang mahalin…
kahit alam niya kung gaano ka kasira noon.