“TAMPAL NA TALAGA ANG INABOT NG GIRLFRIEND NG TROPA KO! HINDI KO NA NAPIGILAN ANG KAPAL NG MUKHA NIYA—INAASARAN BA NAMAN ANG BOYFRIEND KO NA PARANG NILALANDI SIYA, EH NAG-ABOT LANG NAMAN NG TUBIG NUNG NABILAUKAN SIYA! SOBRANG FEELINGERA, KAYA DAPAT LANG NA MAGISING SIYA SA KATOTOHANAN!”
Hai kak Ambenture dan para pembaca.
Namaku Jelly, mahasiswi tingkat akhir di Pampanga. Aku cuma mau berbagi cerita bagaimana aku akhirnya menampar seorang cewek yang terlalu merasa dirinya spesial.
Aku punya sahabat cowok, namanya Philip. Sejak tahun pertama kuliah, kami selalu bersama, terutama saat kerja kelompok, sesi belajar, sampai makan besar setelah ujian karena stres.
Kami dekat, tapi tidak pernah ada rasa suka. Aku tidak pernah menganggap dia tipe pacar, dan dia juga tidak pernah menganggapku tipe girlfriend.
Sekarang dia punya pacar, sebut saja Bella. Cantik, sering ikut kontes kecantikan. Awalnya aku tidak punya masalah dengannya. Hanya saja dia tipe orang yang suka memberi makna berlebihan pada hal-hal yang sebenarnya biasa saja.
Aku sendiri juga punya pacar, namanya Ching (28). Lumayan ganteng, suka pantai dan hiking. Dia juga punya coffee shop kecil di daerah kami.
Jumat kemarin, setelah kelas selesai, aku dan Philip tiba-tiba memutuskan pergi makan es krim di McDonald’s bersama pasangan masing-masing. Kebetulan kami bertemu di gerbang kampus, jadi sekalian nongkrong sebelum pulang.
Kami langsung pergi memakai mobil pacarku.
Kami cuma pesan McFlurry rasa matcha dan shake shake fries.
Saat sedang ngobrol dan makan es krim, tiba-tiba Bella tersedak kentang goreng. Ya gimana nggak tersedak, satu genggam langsung dimasukkan ke mulut.
Kami semua lihat dia sempat kesulitan bernapas. Secara refleks, Ching langsung berdiri dan memberikan air mineral botol yang ada di meja karena memang posisinya paling dekat dengan air itu.
“Minum dulu,” katanya.
Tidak ada nada genit. Tidak ada maksud apa-apa. Itu cuma bentuk kepedulian biasa kepada orang yang sedang tersedak di depan kami.
Bella langsung minum dan akhirnya membaik, cuma masih batuk sedikit. Setelah itu kami lanjut ngobrol seperti biasa.
Tapi aku mulai sadar tatapan Bella ke arah kami berubah jadi sinis.
Tiba-tiba mood-nya berubah total. Dia menatapku lalu berkata dengan suara agak keras kalau aku seharusnya menegur pacarku supaya jangan menggoda dirinya…
Grabe ka, Jelly! Ramdam ko ang gigil mo hanggang dito. Minsan talaga may mga taong akala mo ay laging nasa loob ng isang rom-com movie at sila ang bida, kahit ang totoo ay nakaka-abala na sila sa ibang tao.
Ang hirap sa mga “feelingera,” kahit simpleng humanitarian act gaya ng pag-abot ng tubig para hindi sila mamatay sa bilaukan, binibigyan pa ng malisya. Akala yata niya ay si Ching ang leading man na sasagip sa kaniya mula sa kamatayan.
Ito ang karugtong ng iyong kwento:
Ang Paghaharap sa McDo
“Excuse me?” nanlaki ang mata ko sa sinabi ni Bella. Tumingin ako kay Ching na halatang naguguluhan din, hawak pa nga niya ang ketchup sachet na bubuksan sana niya.
“Jelly, sabihan mo nga ‘yang boyfriend mo,” pag-uulit ni Bella habang nagpupunas ng labi gamit ang tissue, pero ang tingin ay nasa malayo—parang nag-iinarte sa harap ng camera. “Kitang-kita ko kung paano niya ako tinitigan nung inabutan niya ako ng tubig. Masyadong ‘concerned,’ eh may boyfriend ako sa tabi ko. Respeto naman.”
Tumawa ako nang mahina, ‘yung tawang hindi mo alam kung maiinis ka o maaawa. “Bella, nabilaukan ka. Alangan namang panoorin ka lang naming mamula at mawalan ng hininga habang kumakain kami ng McFlurry?”
“Kahit na!” bulyaw niya. “The way he looked at me… alam ko ang tingin ng lalaking may gusto sa akin. Huwag niyo akong gawing tanga.”
Lumingon siya kay Philip na tahimik lang at halatang hiyang-hiya. “At ikaw Philip, hinahayaan mo lang na landiin ako ng iba sa harap mo?”
Ang Sampal ng Katotohanan
Doon na nag-init ang dugo ko. Hindi lang niya binastos si Ching, dinamay pa niya ang pagkakaibigan namin ni Philip. Tumayo ako at diretsong tumingin sa kaniya.
“Bella, makinig ka. Unang-una, si Ching ay hindi kailanman magkakagusto sa taong hindi marunong mahiya sa pagkain ng fries. Pangalawa, hindi dahil sumasali ka sa pageants ay lahat ng lalaki sa paligid mo ay handang lumuhod sa harap mo.”
“You’re just jealous because—”
Hindi na niya natapos ang sasabihin niya dahil mabilis pa sa kidlat na lumapat ang palad ko sa pisngi niya. PAK!
Tumahimik ang buong paligid. Maging ang mga crew sa counter ay napatingin sa amin.
“Hindi ako selos, Bella. Nagigising lang ako sa katotohanan na ang kapal pala ng mukha mo,” sabi ko nang mariin habang nanginginig ang kamay ko sa galit. “Inabutan ka lang ng tubig para hindi ka matuluyan, tapos gagawan mo pa ng kwento? Masyado kang bilib sa sarili mo. Mahiya ka naman kay Philip, at mahiya ka sa sarili mo.”
Pagkatapos ng Gulo
Kinuha ko ang bag ko at hinila si Ching palabas. Si Philip? Naiwan siyang nakatungo, habang si Bella ay hawak ang pisngi niya at nagsisimula nang umiyak—’yung iyak na pilit, ‘yung pang-teleserye pa rin.
Pagdating namin sa kotse, tahimik lang si Ching. Akala ko magagalit siya dahil naging bayolente ako, pero pag-start niya ng makina, tumingin siya sa akin at ngumiti.
“Okay ka lang? Baka masakit ang kamay mo,” tanong niya.
“Okay lang ako. Sorry, nadamay ka pa sa kadelusyunan niya,” sagot ko.
“Ayos lang ‘yun. At least alam ko na ngayon na kung mabilaukan man ako, ikaw ang bahalang rumesbak sa akin,” biro niya.
Mula noon, hindi na kami nag-usap ni Philip. Balita ko ay nag-break din sila ni Bella makalipas ang isang linggo dahil nahuli ni Philip na pati ang grab driver ay inaakusahan ni Bella na “inlove” sa kaniya dahil binuksan lang ang pinto ng sasakyan.
Minsan talaga, kailangan ng isang malutong na sampal para magising ang mga taong nakatira sa sarili nilang imahinasyon.
