Kakakku Meninggalkan Bayinya Demi Kuliah ke Luar Negeri, dan Ibuku Memaksaku Mengakuinya Sebagai Anakku Sendiri
Tapi sebuah pesan misterius mengungkap identitas asli sang bayi…
(Latar: Indonesia — Quezon City diadaptasi menjadi Jakarta & Cebu tetap — Mata uang: Rupiah)
Hari aku muncul di De la Cruz Group di Jakarta, semua rahasia mulai terkuak.
Namaku Mai Andara.
Setelah melahirkan, kakakku Liza Andara langsung terbang ke Manila untuk melanjutkan studi pertukaran luar negeri. Bayinya ditinggalkan di rumah kami di Jakarta Timur.
Ibu menggenggam tanganku erat, matanya merah.
“Mai, berhentilah kuliah… kita bilang saja kau ibu dari bayi ini.”
Aku terkejut.
“Kenapa? Itu bukan anakku!”
“Liza dapat beasiswa penuh ke University of the Philippines! Reputasinya tak boleh hancur!” teriak Ibu.
“Nilaimu biasa saja! Belum tentu kau lolos universitas negeri! Lebih baik kau tinggal di rumah, urus bayi itu. Nanti kami carikan suami mapan untukmu.”
Setiap kata seperti pisau.
Sejak kecil memang begitu.
Semua yang terbaik untuk Liza.
Dan aku… hanya bayangan.
Aku tersenyum dingin.
“Papa juga setuju?”
Ibu mengalihkan pandangan.
“Untuk apa perempuan sekolah tinggi? Lebih baik menikah muda.”
Tanganku mengepal.
Aku menatap bayi dalam pelukanku—kecil, polos, tertidur lelap.
Kenapa aku harus membayar kesalahan orang lain?
Saat aku hendak menolak—
Tiba-tiba muncul tulisan emas di hadapanku:
【Jangan terima! Bayi ini bukan bayi biasa!】
【Dia anak pewaris keluarga De la Cruz!】
【Temui Rafael De la Cruz—hidupmu akan berubah!】
Napas ku terhenti.
Keluarga De la Cruz?
Konglomerat besar yang sering muncul di berita bisnis Indonesia? Pemilik properti dan tambang bernilai triliunan rupiah?
Aku menatap bayi itu lagi.
Jadi ini sebabnya kakakku kabur?
Dingin menjalar dalam dadaku.
Kalau kalian tega memperlakukanku seperti tempat sampah…
jangan salahkan aku kalau aku berhenti menjadi gadis baik-baik.
Aku mengangkat wajah.
“Baik. Aku akan merawatnya.”
Ibu langsung tersenyum lega.
“Itu anak baik! Kalau Liza sukses nanti, dia pasti membalas budimu!”
Aku tidak menjawab.
Aku hanya berbisik pada bayi itu,
“Tenang… aku tidak akan meninggalkanmu di sini.”
Keesokan paginya
Dengan satu tas lama dan beberapa pakaian, aku meninggalkan rumah kecil kami.
“Pak, tolong ke kantor pusat De la Cruz Group di Jakarta Selatan.”
Gedungnya menjulang tinggi, kaca berkilau diterpa matahari.
Orang-orang bersetelan jas memandangku dengan tatapan meremehkan.
Aku tidak berhenti.
“Aku ingin bertemu Rafael De la Cruz.”
Resepsionis tersenyum kaku.
“Ada janji temu?”
“Tidak.”
“Maaf, tanpa janji—”
“Katakan padanya, anaknya ada di sini.”
Lobby mendadak sunyi.
Wajah resepsionis memucat.
Beberapa menit kemudian, dua bodyguard datang.
Aku dibawa naik lift privat.
Pintu terbuka—
Ruangan luas. Jendela besar. Seorang pria berdiri membelakangi.
Tinggi. Tegas. Aura yang menekan.
Ia berbalik.
Rafael De la Cruz.
Tatapannya langsung ke bayi.
Ada perubahan tipis di matanya.
Ia mendekat.
“Apa yang kau mau?” suaranya dingin.
“Uang?”
“Atau kau ingin menjadi istriku?”
Sebelum aku menjawab—
Bayi itu menangis.
Pintu terbuka.
Seorang wanita elegan masuk. Wajahnya pucat saat melihat bayi itu.
“Rafael… apa ini?”
Rafael menoleh padanya.
“Sepertinya kau yang harus menjelaskan, Isabella.”
Tubuhku melemas.
Tulisan emas muncul lagi:
【Hati-hati! Dia ibu kandung bayi itu!】
Aku terkejut.
Kalau begitu… siapa kakakku sebenarnya?
Rafael mengulurkan tangan.
“Berikan bayi itu padaku.”
Suaranya kini lebih berat.
Aku mundur.
“Tidak. Sebelum aku menyerahkannya, aku ingin tahu siapa yang berbohong.”
Teleponnya berdering.
Wajahnya berubah.
“Ayahku sedang menuju ke sini.”
Pintu terbuka lagi.
Seorang pria tua masuk, aura kekuasaan jauh lebih besar.
“Di mana bayi itu?”
Ia memandang bayi dalam pelukanku… lalu tersenyum tipis.
“Akhirnya aku menemukanmu.”
Saat itu aku sadar—
Permainan ini jauh lebih besar dari yang kubayangkan.
Dan bayi dalam pelukanku…
adalah kartu paling berharga di meja ini.
Bagian selanjutnya… 👇

Ngunit sa pagkakataong ito… hindi na ako basta manonood lang ng laro nila.
Mahigpit kong niyakap ang sanggol habang nagtatama ang mga tingin namin ng matandang lalaki.
— Ako ang lolo niya, — malamig niyang sabi. — At bilang pinuno ng De la Cruz Group, ako ang magpapasya kung saan siya nararapat.
Tumibok nang malakas ang puso ko.
Pinuno ng De la Cruz Group.
Ibig sabihin… siya ang tunay na may kapangyarihan.
Si Rafael ay hindi nagsalita. Tahimik lamang siyang nakatingin sa bata—parang may malalim na iniisip.
Si Isabella naman ay unti-unting umatras, nanginginig ang mga labi.
At doon ko naunawaan ang lahat.
Hindi ang ate ko ang tunay na may kaugnayan sa pamilyang ito.
Ginamit lang siya.
Ginamit para itago ang isang iskandalo.
Ginamit para iligtas ang reputasyon.
At ako…
Ginamit din.
Huminga ako nang malalim.
— Kung lolo po kayo, — mahinahon kong sabi, — bakit ninyo hinayaan na maitapon ang batang ito na parang walang halaga?
Napatigil ang matanda.
Tahimik ang buong silid.
— Alam niyo ba kung paano siya iniwan? — nanginginig ang boses ko. — Walang pangalan. Walang paliwanag. Walang responsibilidad.
Napayuko si Rafael.
At sa unang pagkakataon, nakita ko ang pagsisisi sa mga mata niya.
— Hindi ko alam na buntis si Isabella, — mahina niyang sabi. — Nang mawala siya, sinabi sa akin ng ama ko na wala na ang bata.
Biglang napatingin si Isabella sa matanda.
— Kayo ang nagsabi na kailangan itong ilihim! — sigaw niya. — Sinabi ninyo na sisirain nito ang negosyo!
Nanlamig ang hangin.
Ang matandang lalaki ay nanatiling kalmado.
— Ginawa ko ang kailangan para protektahan ang pangalan ng pamilya.
Tumawa ako nang mahina.
— At ano ang halaga ng pangalan kung ang kapalit ay isang inosenteng buhay?
Walang nakasagot.
Sa sandaling iyon, tila ako na ang may lakas.
Hindi dahil may pera ako.
Kundi dahil ako lang ang tunay na nagmalasakit.
Dahan-dahang lumapit si Rafael.
Hindi na siya ang malamig na CEO kanina.
Isa na lamang siyang ama.
— Salamat, — mahina niyang sabi. — Kung hindi dahil sa’yo… baka hindi ko na siya nakita.
Tahimik kong tiningnan siya.
— Hindi ko dinala ang bata rito para sa pera.
Nagkatinginan kami.
— Dinala ko siya rito para hindi na siya itago.
Mahabang katahimikan ang lumipas.
Pagkatapos, nagsalita ang matanda.
— Ano ang gusto mo?
Ngumiti ako nang bahagya.
— Hindi para sa akin.
Tumingin ako sa sanggol.
— Gusto ko ng legal na pagkilala sa kanya. Apelyido. Karapatan. At proteksyon.
Walang lihim.
Walang kasinungalingan.
Matagal bago siya tumango.
— Makukuha mo.
At sa araw na iyon, sa loob ng pinakamataas na gusali sa Cebu City, nabago ang kapalaran ng isang batang halos itinapon ng mundo.
Hindi ako naging kapalit na ina.
Hindi rin ako naging asawa ng isang bilyonaryo.
Pinili kong bumalik sa pag-aaral.
Pinili kong bumuo ng sarili kong landas.
Ngunit bago ako umalis, hinawakan ni Rafael ang kamay ko.
— Kung sakaling kailanganin mo ng tulong…
Ngumiti ako.
— Hindi ko kailangan ng prinsipe.
Kaya kong maging reyna ng sarili kong buhay.
Pagkalipas ng ilang buwan, opisyal nang kinilala ang bata bilang tagapagmana ng De la Cruz Group.
Si Isabella ay tuluyang umalis ng bansa.
Ang matandang pinuno ay unti-unting ibinigay ang kapangyarihan kay Rafael.
At ako?
Isang araw, habang nag-aaral ako sa library, nakatanggap ako ng mensahe.
“Salamat sa pagpili mong maging matapang.”
Hindi ko alam kung kanino iyon galing.
Pero ngumiti ako.
Dahil sa wakas—
Hindi na ako anino.
Ako na ang pangunahing tauhan ng sarili kong kuwento.